่ ชายคนนั้นสวมเกราะดำและถือดาบคู่ร่ายรำไปมาเหมือนพายุ คมวายุอันพลิ้วไหวฟาดฟันเหล่าทหารสำนักอัศวินจนล้มตายในพริบตา
หลินมู่อวี่มองเห็นไกลๆ ศพหลงหยานที่หัวเกือบหลุดจากบ่านอนอยู่หน้าจวนทองคำ
หลินมู่อวี่มิได้รู้สึกโศกเศร้าอันใดจากการตายของเขา หลงหยานที่สู้เพื่อเงินและผู้หญิงนั้นสมควรตายแล้ว ถึงกระนั้นเขาก็เป็นถึงปรมาจารย์ขอบเขตปฐพีขั้นสองระดับสี่สิบห้าแต่กลับตายไวเช่นนี้ หมายความว่าเจียงเฟิงลี่ฝีมือไม่ธรรมดาทีเดียว
“เข้ามา! ข้าจะสังหารพวกเจ้าให้หมด!”
เจียงเฟิงลี่เพียงตวัดดาบ เหล่าทหารเหรียญสัมฤทธิ์ก็ถูกตัดหัวทันที ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งหัวเราะออกมา “ไอ้พวกทหารน่ารังเกียจ เชิญดาหน้าเข้ามา ข้าจะได้ตัดหัวให้ขาดสิ้นแล้วตามล่าครอบครัวของเจ้า จับพวกผู้หญิงกับเด็กมาทำเมีย จนกว่าพวกมันจะร้องขอความตายจากข้า เข้ามา! มาลิ้มรสคมดาบของข้า!”
เจียงเฟิงลี่คลุ้มคลั่ง ร่างกายและดาบห่อหุ้มไปด้วยเลือดและปราณยุทธ์ที่เอ่อล้นออกมา
นี่เป็นความสามารถระดับปรมาจารย์สงครามขั้นหนึ่ง ทว่าน่าเสียดาย…ต่อให้เขาจะแข็งแกร่งเพียงใด เขาก็โจมตีได้อีกเพียงไม่กี่ครั้ง เนื่องจากปราณยุทธ์นั้นมีขีดจำกัด ยิ่งโจมตียิ่งผลาญพลัง เจียงเฟิงลี่ฆ่าไปแล้วห้าสิบห้าคน ส่งผลให้ใบหน้าเริ่มซีดเผือดและปราณยุทธ์อ่อนแอลงอย่างเห็นได้ชัด
หลัวอวี่ที่ไม่ได้ยึดติดกับระดับฐานวรยุทธ์เอ่ยขึ้น “ท่านหลินหยาน…หากท่านอยากได้ผลประโยชน์มากขึ้น นี่เป็
