บูรณ์ไร้ที่ติ:
พระอัครมเหสีฉือเซิ่งหลิงซือ— แสงพราวร่วงลงเป็นริ้ว แม้ดูไร้รูปไร้น้ำหนัก ทว่าพอสาดต้องกายลวี่หยาง กลับทำให้รู้สึกราวมีภูผาหนักหลายลูกทับถมลงบนร่างกาย
ปฐพีข้างทาง
สมแล้วที่เป็นเช่นนั้น — วังหลวงแห่งนี้ทุกสิ่งล้วนตั้งอยู่โดยอิงอาศัยองค์จักรพรรดิเจียโย่ว พระอัครมเหสีก็มิใช่ข้อยกเว้นว่ากันตามฐานะแล้ว ก็หาได้ด้อยไปกว่ารัชทายาทหลงซิงเลย
ระหว่างที่ลวี่หยางครุ่นคิดนั้นพระอัครมเหสี ผู้ซึ่งในระบบขุนนางแห่งราชสำนักเต๋ามักวางพระองค์อย่างต่ำต้อยแทบมิให้ผู้ใดจับตา และเกือบจะซ่อนพระองค์อยู่เบื้องหลังองค์จักรพรรดิเจียโย่วโดยสิ้นเชิงบัดนี้ก็กำลังทอดพระเนตรสำรวจเขา
ดวงเนตรงามคู่นั้นสะท้อนเงาร่างของลวี่หยางประหนึ่งทอดพระเนตรเห็นมังกรปีศาจผู้ยิ่งใหญ่ เปี่ยมด้วยพลังหยางแท้ สามารถก่อคลื่นล้มฟ้าคว่ำทะเล
ทว่ากะพริบตาเพียงครั้งเดียว เงาร่างนั้นก็กลับกลายเป็นเพียงชายหนุ่มรูปงามเท่านั้น
ครึ่งคนครึ่งมังกร?
หาใช่เพียงการปะปนกันของสายโลหิตธรรมดา แต่เป็นเจ้าอยู่ในข้า ข้าอยู่ในเจ้า…ทำได้อย่างไร?
พระอัครมเหสีมีแซ่ว่า “เซียว” จึงถูกเรียกว่าพระอัครมเหสีเซียวแม้กำเนิดจากหญิงสามัญชน แต่พระสติปัญญากลับเฉียบแหลมเป็นเลิศ ถึงขั้นที่ว่าทั้งจตุรคลังมรรคคัมภีร์ของราชสำนักเต๋าพระนางสามารถท่องจำได้อย่างขึ้นใจ
ทั่วหล้า ในหมู่ผู้วางรากฐานแทบไม่มีสิ่งใดที่พระนางไม่รู้
แต่ภาพครึ่งคนครึ่งมังกรอันพิศดารของลวี่หยาง กลั
