หลังจากเจิ้งฟางเสนอราคาหนึ่งหมื่นเหรียญทองก็ไม่มีผู้ใดเสนออีก จนกระทั่งพานจออีกําลังปิดการประมูลก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น “ หนึ่งหมื่นสองพันเหรียญทอง!”
ผู้ประมูลคือหลิงเฟิง
พานจื่ออีเผยยิ้ม “คุณชายจากจวนเจิ้นกั่วเสนอราคาที่หนึ่งหมื่นสองพันเหรียญทอง! ท่านอ๋องน้อยเจิ้งฟางต้องการเสนอราคาสู้หรือไม่เจ้าคะ?”
เจิ้งฟางกอดอกพร้อมเผยแววตาดื้อรั้นก่อนจะมองหลิงเฟิงจากระยะไกล “ในเมื่อคุณชายจากจวนเจิ้นกั๋วชื่นชอบดาบวายุคลั่งเป็นอย่างมาก เช่นนั้นเจิ้งฟางไม่ขอประมูลต่อและยกให้ท่านขอรับ”
หลิงเฟิงประสานมือขณะที่เผยแววตาแปลกประหลาด “ขอบคุณขอรับท่านอ๋องน้อย!”
หลินมู่อวี่แอบยิ้มเมื่อเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น ดูเหมือนว่าจวนเจิ้นกั๋วและจวนเสินโหวจะไม่ลงรอยกัน เสียเท่าไหร่เมืองหลันเยี่ยนนั้นมั่งคั่งมาก จึงมีผู้มีอิทธิพลกระจายอยู่ทั่วสารทิศและมักสร้างปัญหาหลายรูปแบบ
“ดูเหมือนว่าจวนเสินโหวไม่ได้ร่ํารวยอะไรเลยน ทําไมเจิ้งฟางจึงยอมแพ้ง่ายๆ เช่นนั้น” องครักษ์มังกรผู้หนึ่งกล่าวขึ้น
หลินมูอวส่ายหัวและกล่าวอย่างสุภาพว่า “มิใช่หรอก เจิ้งฟางเก็บเงินเพื่อประมูลอาวุธชิ้นอื่นๆต่างหาก”
“…” องครักษ์มังกรผู้นั้นตกตะลึง
สุดท้ายดาบวายุคลั่งถูกประมูลไปได้ในราคาหนึ่งหมื่นสองพันเหรียญทอง ซึ่งเหนือความคาดหมายของหลินมู่อวี่อย่างมาก
