หลังจากเติมพลังกายและฟื้นฟูปราณยุทธ์แล้ว หลินมู่อวี่จึงกลับเข้าไปหลอมอาวุธต่อ
ศิลาวิญญาณชิ้นต่อไปคือศิลาของปีศาจหนามพิษอายุห้าพันหนึ่งร้อยปี หลินมู่อวี่คิดจะนำไปหลอมรวมกับเหล็กนิลหมื่นปีเพื่อสร้างเป็นคันธนูยาว ต่อเมื่อเสร็จแล้ว เขาจึงไปร้านค้าจักรวรรดิเพื่อซื้อเอ็นวัวมาทำสายธนูให้สมบูรณ์
หลินมู่อวี่หยิบลูกธนูจากทหารและทาบกับคันธนู ตอนปล่อยลูกธนูออกไปมีเสียง ฟู่…และพิษก็เริ่มกระจายคลุมลูกธนูไว้ ปึก…ลูกธนูปักลงบนก้อนหิน หลินมู่อวี่วิ่งไปหมายเก็บลูกธนู เขาพบว่าโดยรอบของจุดที่ธนูปักอยู่มีรอยดำคล้ายพิษกระจายไปทั่ว
คันศรนี้สามารถปล่อยพิษได้! ช่างวิเศษยิ่งนัก!
เช่นนั้นเขาจึงคิดชื่อให้คันศรนี้ว่า…คันศรกลืนปีศาจ
หลินมู่อวี่คิดอย่างถี่ถ้วน ตนไม่เหมาะจะใช้คันศรนี้ เขาจึงตัดสินใจจะมอบมันให้เว่ยโฉว เนื่องจากทักษะด้านธนูของเว่ยโฉวนั้น ในหน่วยองครักษ์หามีผู้ใดเทียบไม่ เป็นการดีแล้วที่จะมอบคันศรกลืนปีศาจให้แก่ผู้ที่คู่ควร ยิ่งไปกว่านั้นการให้คันศรนี้ต้องทำให้เว่ยโฉวอยากอยู่รับใช้เขาตลอดไปเป็นแน่
