EP.รังอินทรีที่น่าสมเพช
จิตใจของกงฉวนนั้นว่างเปล่าขณะที่คุกเข่าอยู่บนพื้น แม้หลินมู่อวี่จะใช้หนึ่งประทีปเพียงสามสิบเปอร์เซ็นต์ของพลังทั้งหมด ทว่ากงฉวนก็ไม่สามารถต้านมันได้ เขาส่ายหัวอย่างสิ้นหวังและใช้เวลาอย่างน้อยสิบวินาทีก่อนจะสามารถดึงสติ เมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบว่าตัวเองคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเว่ยโฉวและองครักษ์นายอื่นๆ โดยมีเท้าเหยียบอยู่บนหลังทำให้ไม่สามารถขยับตัวได้
“ขอโทษซะ” หลินมู่อวี่พยายามกล่าวด้วยน้ำเสียงปกติ แม้จะดูเหมือนว่าเขากำลังระงับความโกรธอยู่
กงฉวนกัดฟันแน่นและพยายามลุกขึ้น เขาคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว “จะให้คนอย่างกงฉวนขอขมาเด็กไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างนั้นเหรอ…ฝันไปเถอะ! ถ้ามีปัญญาก็ฆ่าข้าเลยสิ!”
หลินมู่อวี่ไม่ได้พูดสิ่งใด เขาเพียงยกกระบี่เหลียวหยวนขึ้นมาและปลดปล่อยปราณยุทธ์ จากนั้นเปลวเพลิงลุกโชนบนใบดาบก่อนที่จะวางกระบี่ไว้บนคอของกงฉวน มันร้อนมากจนทำให้ผิวของกงฉวนไหม้ และทำให้เขารู้สึกเจ็บปวดมากขนาดที่คนธรรมดาไม่สามารถอดทนได้
แม้ว่ากงฉวนจะสง่างาม ทว่าความจริงแล้วตัวเขามีเพียงความจองหองเท่านั้น…กงฉวนไม่สามารถอดทนความเจ็บปวดนี้ได้ขณะที่ส่งเสียงโอดครวญราวกับหมูถูกเฉือด “หลินมู่อวี่ ไอ้สารเลว! แกต้องการอะไร!?”
“ขอโทษเว่ยโฉวเดี๋ยวนี้” หลินมู่อวี่กล่าวอย่างใจเย็น “บอกเว่ยโฉวว่าเจ้าเป็นคนผิด”
“ท่านหลินมู่อวี่…”
เมื่อเว่ยโฉวเห็นกงฉวนคุกเข่าต่อหน้าพลันรู้สึกเกรงกลัวเล็กน้อย เนื่องจา
