วณวันเวลาดู ตนเข้ามาในเจดีย์ทงเทียนได้สิบวันแล้ว ยังมีชีวิตอยู่ แถมไม่นึกว่าจะทะลุมิติเข้ามาในนรก นี่ทำให้เขาอดรู้สึกภาคภูมิใจเล็กๆ ไม่ได้ เพียงแต่มองรอยแยกมิติที่อยู่บนท้องฟ้าสูงขึ้นไปประมาณสามสิบเมตร เขาก็เจอเข้ากับปัญหาอีกอย่าง เข้ามาได้อย่างง่ายดาย แต่จะออกไปอย่างไร ตนเองก็บินไม่ได้ กระโดดขึ้นไปได้มากสุดก็แค่สิบกว่าเมตร การกลับออกไปเป็นปัญหาที่ต้องคิดหนักอีกข้อ
“อ๊บๆ…”
กบเพลิงตัวที่หนึ่งอยู่ในมือแล้ว จากนั้นเขาก็ไปจับตัวที่สอง โชคดีที่รอยแยกบริเวณหินมีกบเพลิงเพียงพอ กินอีกหนึ่งเดือนก็ไม่เป็นปัญหา
แต่ผลลัพธ์คือตัวที่สามหาตั้งนานก็ยังหาไม่เจอ กลับเดินเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ ในส่วนลึกของรอยแยกหินมีพลังงานความร้อนพุ่งออกมา
เขาเดินต่อไปข้างหน้า อ้อมผนังหิน พลันเบื้องหน้ากลายเป็นสีแดงเพลิง นั่นคือลาวาชั้นใต้ดินลึก เพียงแต่ไม่เหมือนลาวาทั่วไป ท่ามกลางลาวาเหล่านี้มีท่อนแขนที่ไร้รูปร่างหลายอันผสมผสานอยู่ ราวกับมีวิญญาณปีศาจกำลังกรีดร้อง นี่มันตัวอะไรกัน
ลู่ลู่ส่งเสียงขึ้นมาในทะเลจิต “พี่ชาย นี่คือเปลวไฟในนรก น่าจะเรียกได้ว่าไฟหลอมโลกันตร์ ความรุนแรงของเปลวไฟสูงกว่าไฟวิญญาณนิดหน่อย พี่ชาย ท่านลองหลอมไฟโลกันตร์นี้ดู หลอมมันให้มาเป็นไฟหลอมชั้นที่ห้าของติ่งหลอมอาวุธ แบบนี้ติ่งหลอมอาวุธก็จะแสดงความสามารถได้มากยิ่งขึ้น”
“อืม!”
เขาพยักหน้าหนักแน่น หลังกินกบเพลิงเสร็จจึงเริ่มลองหลอมไฟโลกันตร์ทันที
