วะที่เขาเงยหน้าขึ้นก็เห็นดอกน้ำเต้าอยู่ตรงหน้าตนเอง พ่นของเหลวพิษออกมา
“เกราะปราณ!”
เขาเปล่งเสียง เกราะปราณพัดของเหลวพิษออกไป ทว่าในตอนนี้เองที่หน้าท้องของเขาก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างถึงที่สุด นั่นคือหมัดที่อัดแน่นด้วยพลังของหลินมู่อวี่
สองประทีประบำปีศาจ!
เสียงกระดูกซี่โครงหัก นักฆ่าหน้าซีดขาวถอยไปด้านหลัง แล้วล้มลงกับพื้นทันที พลังสองประทีประบำปีศาจนั้นทรงพลังขนาดไหน ไม่ใช่พลังที่นักฆ่าจะทนทานได้เลย
“ฟืด…”
หลินมู่อวี่สูดหายใจ กลั้นความเจ็บปวดดึงมีดสั้นที่ปักอยู่บนแขนออก แล้วมองดูบนมีด โชคดีที่ไม่มีพิษ จากนั้นล้วงยาสมานแผลออกมาใส่บาดแผล เขามองนักฆ่าที่พยายามสูดหายใจอยู่บนพื้นด้วยแววตาที่เย็นชา พร้อมพูดขึ้น
“ตอนนี้ยังคิดว่าข้าเป็นเหยื่อของเจ้าอีกไหม”
นักฆ่าหายใจหอบกระชั้น ใกล้จะหมดลมอยู่รอมร่อ แต่กลับแสยะยิ้มออกมา “จะ…เจ้าฆ่าข้าได้แล้วยังไง มารโลหิตไม่ปล่อยเจ้าไปแน่ เหอะ…เหอะ…”
“มารโลหิต?”
หลินมู่อวี่ขมวดคิ้ว “มารโลหิตคือใคร”
นักฆ่ากลับไม่พูดอะไร คอพับแล้วสิ้นลมในทันที
หลินมู่อวี่แค้นใจ ดูท่านักฆ่าล่องหนผู้นี้จะไม่ใช่ตัวหัวหน้าที่อยู่ชั้นบน ตนเองรับมือกับนักฆ่ายังลำบากขนาดนี้ ถ้ามารโลหิตตนนั้นมาเอง ตนเองจะยังมีโอกาสรอดอยู่ไหม
หลินมู่อวี่ค้นตัวนักฆ่า เจอเหรียญเพชรสองเหรียญ นอกจากนี้ยังเจอศิลาวิญญาณอีกหนึ่งก้อน เขาสัมผัสพลังวิญญาณในนั้นดู น่าจะเป็นศิลาวิญญาณหมวดอัคคีอายุราวห้าพันปี ไม่เลว
