็กน้อย ดวงพระเนตรคู่งามมองเขาอย่างอวดดี เห็นทีจะต้องพิจารณาคนผู้นี้เสียใหม่แล้ว
กลางดึก พวกเขาค้างแรมกันที่ริมลำธาร ชวีฉู่จับนกปากเข็มกลับมาได้อย่างรวดเร็ว จากนั้นก็นั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆ มองหลินมู่อวี่หลอมโอสถ ความเป็นจริงแล้วที่เขาช่วยเหลืออย่างมีมิตรไมตรีเช่นนี้ เหตุผลหลักก็เพื่อต้องการให้หลินมู่อวี่สอนสูตรการปรุงโอสถระดับสิบให้ หลินมู่อวี่ก็เป็นคนที่มองโลกในแง่ดี สอนให้อย่างไม่ปิดบัง อย่างไรเสีย ความสามารถในการปรุงโอสถของชวีฉู่นั้นก็แย่อยู่แล้ว คาดว่าคงจะปรุงออกมาไม่ได้
หลินมู่อวี่สกัดแก่นโอสถของเถาวัลย์เอ็นมังกรกับหญ้าราตรีกระจ่างต่อเนื่องไม่หยุดทั้งที่บาดเจ็บอยู่ ถังเสี่ยวซีกับฉินอินที่อยู่ด้านข้างก็ใช้กริชแหลมกรีดเลือดออกจากตัวนกปากเข็ม พวกนางกรีดเลือดจากนกตัวละแค่ไม่กี่หยดเท่านั้น จากนั้นก็ปล่อยมันไป พวกนางเลือกที่จะทำหน้าที่นี้เอง มิเช่นนั้นหากปล่อยให้ฉินเหลยเป็นคนทำ เขาลงมีดแค่ครั้งเดียว แม้แต่ช้างยังตายได้ นับประสาอะไรกับนกปากเข็มที่ตัวเล็กนิดเดียวพวกนี้
แก่นโอสถเป็นประกายเม็ดแล้วเม็ดเล่าตกลงไปในถ้วย ผสมผสานเข้ากับเลือดนกปากเข็มแล้วเกิดปฏิกิริยาอย่างรวดเร็ว กลิ่นหอมจางๆ สายหนึ่งลอยขึ้นมา ไม่มีใครคาดคิดว่าของเหล่านี้เมื่อนำมาผสมกันแล้ว จะทำให้เกิดกลิ่นหอมประหลาดนี้ขึ้นมาได้
หลินมู่อวี่หลอมผงต่อเส้นเอ็นรวดเดียวยี่สิบกว่าขวด เขาส่งขวดยาให้ฉินเหลยขวดหนึ่ง “พี่ฉินเหลย ท่านดื่มส
