“ซี่ ซี่…”
เปลวเพลิงอยู่รอบหัวของสัตว์ขนาดยักษ์ตัวหนึ่งที่หน้าตาคล้ายกิ้งก่า ดวงตาตะกละตะกลามสีเลือดคู่หนึ่งจ้องมองกองไฟที่พลิ้วไหว โดยธรรมชาติของสัตว์ป่านั้นจะกลัวไฟ ดังนั้นมันจึงมีความหวาดกลัวต่อกองไฟอยู่บ้าง เพียงแต่ชายหนุ่มหล่อเหลาสวมชุดเกราะที่ยืนอยู่หลังกองไฟกลับทำให้มันน้ำลายไหล ถ้าไม่ได้กินมนุษย์ผู้นี้ลงไป กิ้งก่าตัวนี้คงไม่สบายใจเป็นแน่
ฉินเหลยถือดาบเดินออกมาจากถ้ำ เห็นเจ้าสัตว์วิญญาณที่แอบอยู่ในพุ่มไม้มาแต่ไกล จึงหัวเราะเบาๆ “มีเส้นไฟสีทองสามเส้น สีเงินสี่เส้นบนศีรษะ เป็นกิ้งก่าไฟอายุสามพันสี่ร้อยปี สัตว์วิญญาณชนิดนี้พบมากในป่าล่ามังกร แต่นี่มีอายุถึงสามพันสี่ร้อยปีก็เหมาะให้เสี่ยวซีใช้ทะลวงขั้นพลังอย่างมาก”
ฉินอินสวมเสื้อคลุมเดินออกมาจากถ้ำ ใบหน้างดงามภายใต้แสงจันทร์ยิ่งดูน่าหลงใหล นางแย้มพระโอษฐ์เล็กน้อย “สัตว์วิญญาณอายุสามพันสี่ร้อยปี ไม่จำเป็นต้องให้ข้าและเสี่ยวซีลงมือแล้วล่ะ อาอวี่กับพี่ฉินเหลยรีบจัดการมันเถอะ เสี่ยวซีหลอมวิญญาณสัตว์เสร็จ พวกเรายังจะได้พักผ่อนกันต่ออีกหน่อย รีบเข้าเถอะ…”
ฉินเหลยถือดาบอัสนีทลายก้าวขึ้นไป แววตาเหมือนกับกำลังมองสัตว์ตัวหนึ่งที่ติดกับดักของนายพราน แล้วยิ้มพูด “อาอวี่ หากพวกเราไม่ออกห่างจากกองไฟก็ไม่อาจล่อมันให้โจมตีได้ ไปกันเถอะ เราสองคนออกไปจัดการมัน รีบจัดการให้เสร็จๆ”
“ตกลง!”
ความจริงหลินมู่อวี่ไม่ได้เห็นกิ้งก่าไฟตัวนี้อยู่ในสายตาเลย
