แค่นักโทษที่ตายแล้ว ข้าจะนำศีรษะของเขาไปเซ่นดวงวิญญาณถั่วงอกน้อยและพ่อแม่ของเขา ทำไมหรือ หรือว่าท่านอ๋องไม่คิดว่าควรจะทำแบบนี้”
“เจ้า!”
ใบหน้าของเจิ้งฟางบิดเบี้ยวด้วยโทสะ “กล้านักนะเจ้าจางเหว่ย กินดีหมีหัวใจเสือมารึไงถึงได้กล้าแบบนี้”
จางเหว่ยเดิมเป็นคนกล้าอยู่แล้ว จึงยิ้มบางๆ ”ข้าแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ! ท่านหลินจื้อ ชนะได้อย่างสวยงาม!”
หลินจื้อยืนเงียบอยู่ที่เดิม เขาไม่ได้ฆ่าคนมานานแล้ว แต่เมื่อครู่เขายั้งจิตสังหารไว้ไม่อยู่จริงๆ หากวันนี้ไม่สังหารโอวหยางชิวเสีย เขาคงต้องรู้สึกผิดต่อตัวเองอย่างแน่นอน
เหลยหงที่อยู่ด้านข้างยิ้มจางๆ แล้วพูดเสียงดัง “ไม่ต้องเถียงกันแล้ว ผลการพิพากษาออกมาแล้ว หลินจื้อเป็นผู้ชนะ โอวหยางชิวมีฐานะเป็นครูฝึกดาวสีทองของวิหารศักดิ์สิทธิ์ แต่กลับฆ่าคนโดยเจตนา มีความผิดที่มิอาจให้อภัย จากนี้ปลดตำแหน่งและเงินเดือนทั้งหมดของโอวหยางชิว ลบชื่อของเขาออกจากวิหารศักดิ์สิทธิ์ พวกเราควรใช้เขาเป็นบทเรียน อย่าได้เข่นฆ่าผู้บริสุทธิ์ อย่าได้โหดเหี้ยม”
กลุ่มครูฝึกและผู้ช่วยฝึกต่างประสานมือรับ “ขอรับ ท่านผู้ดูแลอาวุโส!”
เหลยหงยิ้มแล้วกล่าว “ทหาร นำศพของโอวหยางชิวไปฝัง ประกอบพิธีอย่างสามัญชน! แยกย้ายกันได้แล้ว หลังกินอาหารเที่ยง ฝึกช่วงบ่ายตามปกติ หลินจื้อ เจ้าอย่าเพิ่งไป”
“ขอรับ!”
กลุ่มคนค่อยๆ ทยอยกันออกไป เหลือเพียงหลินมู่อวี่ที่ยังอยู่ด้านใน เขาถามขึ้น “ท่านปู่เหลยหง มีเรื่อง
