บทที่ 497 เพียงหวังให้ศิษย์รุ่นหลัง หนทางข้างหน้าไร้ซึ่งกังวล
ชั่วขณะนั้น ฟ้าดินก็เปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง
เหล่าเจินเหรินขั้นวางรากฐานซึ่งฝึกฝนวิชาเทพสวรรค์แห่งความมิมีล้วนแหงนหน้ามองเวหา พร้อมเห็นดาวฤกษ์ที่เลือนรางดวงหนึ่งซึ่งกำลังลอยสูงขึ้นอย่างเชื่องช้า
“นั่น…สิ่งใดกัน?”
“คือตำแหน่งมรรคผลที่มู่ฉางเซิงสร้างขึ้นมา เขาคิดอาศัยสิ่งนี้เพื่อพิสูจน์ตนเป็นเจินจวินกระนั้นหรือ?”
ครานี้แตกต่างจากครั้งของจงกวง เพราะไร้อั้งเซียวออกมาดึงความสนใจ เหล่าเจินจวินทั่วหล้าจึงมีปฏิกิริยาแตกต่างโดยสิ้นเชิง
“อมิตาภพุทธะ!”
ผู้ลงมือก่อนใครคือแดนสุขาวดีพลันเห็นโพธิสัตว์เป่าเหลียนจั้งฝูผู้เลอโฉมไร้ผู้เปรียบ แววตายามเหลียวแลแฝงไว้ด้วยเสน่ห์เหนือพรรณนา ปรากฏกายขึ้นที่แคว้นเจียงซี
ถัดมา เพียงเห็นโพธิสัตว์รูปนั้นประสานปลายนิ้วทั้งสิบเป็นวง มือน้อยแบขึ้นรับ แผ่เรียวนิ้วงามประหนึ่งบุปผาใบบุษบงผลิบาน กลางดอกบัวนั้นประคองไว้ซึ่งแสงอำไพบริสุทธิ์สูงส่ง สอดรับดาวฤกษ์เบื้องบน เชื่อมสายโลหิตพิภพเบื้องล่าง แล้วพลันกวัดไกวไปยังทิศทางที่สวรรค์แห่งความมิมีปรากฏ
ในพริบตา สายตานับไม่ถ้วนพากันจับจ้อง
ณ เจียงตง ลวี่หยางกลับมีสีหน้าเคร่งเครียด“ตำแหน่งมรรคผลของโพธิสัตว์รูปนี้คือทองคำในเครื่องประดับ! ครานี้นับว่าลงมือเต็มกำลังตั้งแต่แรกเชียว”
แสงอำไพนั้นคือความอัศจรรย์แห่งตำแหน่งมรรคผลทองคำในเครื่องประดับมีนามว่าซ่อนทองคำในห้องหอพ
