้วยท่าเดียวกัน นั่นคือเพลงดาบเฟิงสิง
“เคร้งๆๆ…”
เข้าปะทะติดต่อกันหลายครั้ง เฟิงจี้สิงถูกกระแทกใส่จนต้องถอยหลังไปเรื่อยๆ ชั่วพริบตาความเย็นเฉียบจ่ออยู่ที่ลำคอ ด้านหลังเป็นเสากระโจม หมดทางถอยแล้ว
ดาบศึกในมือเซี่ยงอวี้จิ้มอยู่ที่คอเฟิงจี้สิง หน้าตากระหยิ่มยิ้มย่อง “ดูท่าเพลงกระบี่เฟิงสิงของผู้บัญชาการเฟิงจะยังฝึกได้ไม่ชำนาญเท่าไรนะ!”
ขณะพูดเขาก็เก็บดาบกลับ “ในเมื่อทหารรักษาพระองค์ไม่เต็มใจเคลื่อนกำลังพลจับกุมหลินมู่อวี่ เช่นนั้นก็สารวัตรทหารคงต้องออกโรงเอง”
……
มองตามหลังเซี่ยงอวี้ที่เดินไกลออกไป เฟิงจี้สิงก็ถอนหายใจโล่งอก
ด้านข้าง หลัวเลี่ยเอ่ยขึ้น “ท่านผู้บัญชาการ เพลงดาบของท่าน ไม่น่าจะถูกกระบวนท่าห่วยๆ ของเซี่ยงอวี้จัดการได้นี่นา!”
เฟิงจี้สิงมีสีหน้าซับซ้อน ส่ายหน้าช้าๆ ก่อนเอ่ยขึ้น “แพ้ก็คือแพ้ ไม่ต้องพูดให้มากความ เซี่ยงอวี้…เป็นคนที่พวกเราจะล่วงเกินไม่ได้ ตอนนี้แม้แต่เซี่ยงอวี้ก็เริ่มเข้ามายุ่งกับเรื่องนี้ นับวันอาอวี่ยิ่งตกอยู่ในอันตราย เจ้ารีบส่งหนังสือไปเมืองหยินซานเดี๋ยวนี้ ให้ทางนั้นหาหลักฐานให้ได้โดยเร็ว มิเช่นนั้นก็จะพิสูจน์ความบริสุทธ์ให้อาอวี่ไม่ได้”
“ขอรับ!”
