วดอัคคีที่มีอายุห้าพันปีขึ้นไปไหม”
“ห้าพันปี?” เถ้าแก่ก็ตะลึงงัน จากนั้นมองหลินมู่อวี่ที่อยู่ข้างๆ จินเสี่ยวถัง ยิ้มตอบ “มี…มีอยู่เหมือนกัน เพียงแต่ราคาไม่ถูก ร้านเรามีศิลาวิญญาณของมังกรไฟอายุเก้าพันปีเป็นสมบัติประจำร้านมาครึ่งปีแล้ว ไม่ทราบว่าจอมยุทธ์น้อยยินดีซื้อหรือไม่”
“เก้าพันปี?” หลินมู่อวี่ตะลึง ก่อนยิ้มตอบ “คงจะแพงมากสินะ”
“ไม่ขนาดนั้นหรอกท่าน!”
“เท่าไรหรือ”
“หนึ่งหมื่นเก้าพันเหรียญทอง!”
“โอ้โห…” หลินมู่อวี่ชะงักไป ทั้งตัวเขามีแค่สองหมื่นสองพันเหรียญทอง แบบนี้ก็ต้องกลับไปจนเหมือนเดิมอีกน่ะสิ!
จินเสี่ยวถังเหมือนอ่านความคิดของหลินมู่อวี่ออก อดขำออกมาไม่ได้ พูดว่า “ท่านหลินจื้อ ท่านลืมไปแล้วหรือว่าท่านเป็นลูกค้ากิตติมศักดิ์ระดับเพชรของสมาคม ท่านมีสิทธิพิเศษสามารถซื้อสินค้าได้ในราคาลดสามส่วน (30%) ฉะนั้นก็จะเหลือหนึ่งหมื่นสามพันกว่าเหรียญทอง ข้าน้อยปัดเศษทิ้งให้ท่านเอง เหลือแค่หนึ่งหมื่นสามพันเหรียญทองถ้วน เป็นอย่างไร ท่านต้องการไหม…”
หลินมู่อวี่คิดแล้วคิดอีก แต่ก็พยักหน้า “ตกลง หมื่นสามก็หมื่นสาม!”
เขาล้วงเหรียญเพชรสิบสามเหรียญออกมา สุดแสนจะเสียดาย ช่วงนี้ตัวเขาจะซื้อโอสถต้องห้ามอย่างบัวเจ็ดสีไม่ได้เสียด้วย ถึงเขาจะเป็นคนของวิหาร แต่ก็เป็นพวกที่ “เกียรติไม่เหลือ” แล้ว หากมาซื้อบัวเจ็ดสีบ่อยเกินไป เกิดถูกคนจำหน้าได้แล้วเชิญไปดื่มชาที่กระทรวงกลาโหมคงจะไม่ดีแน่ ดังนั้นจะปรุงฝันคื
