ินศักดิ์สิทธิ์ตรงหน้าอกของนาง และก้มหน้าประกบริมฝีปากเข้ากับปากของถังเสี่ยวซี ถังเสี่ยวซีตัวแข็งเป็นหินในพริบตา ดวงตาเบิกกว้าง ขนตางอนยาวสั่นไหวเบาๆ ริมฝีปากของหลินมู่อวี่ยังคงประทับอยู่บนริมฝีปากของนาง ร่างกายร้อนวูบ ความรู้สึกแบบนี้…แทบมิอาจจะปฏิเสธ
แต่ว่า หน้าอกที่เป็นพื้นที่หวงห้ามกลับถูกรุกราน ถังเสี่ยวซีรู้สึกทั้งอายและโกรธผสมปนเป ผลักหลินมู่อวี่ออกทันที
“มู่มู่! นี่เจ้าทำบ้าอะไรน่ะ!?”
นางเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนาและดูพร่าเลือนของหลินมู่อวี่ก็เดาออกได้ทันที รีบยกมือขึ้นทันทีพร้อมขับพลังปราณ กระแทกฝ่ามือใส่หน้าอกของหลินมู่อวี่ พร้อมเปล่งเสียงออกมา “คาถาสงบจิต!”
แสงสีครามจางๆ ไหลเวียนอยู่ที่ฝ่ามือ เพียงชั่วพริบตา สติของหลินมู่อวี่ก็กลับมากระจ่างดังเดิม
……
“อา…”
เขาหลุดจากผลข้างเคียงของโอสถรวมจิตทันที จุดหลิงไถกระจ่าง ยิ่งกว่านั้นยังรู้ด้วยว่าเมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น เขามองถังเสี่ยวซีที่หน้าแดงก่ำด้วยใบหน้าสำนึกผิด จนแทบอยากจะเอาหน้ามุดดินหนี “เสี่ยวซี…ข้า…ข้าขอโทษ จริงๆ แล้ว…”
หลินมู่อวี่ตะกุกตะกักอยู่นานก็ยังพูดไม่รู้เรื่อง กลับเป็นถังเสี่ยวซีที่มองเขาด้วยความเยือกเย็น กลัดกระดุมเสื้อคลุมตรงหน้าอกใหม่อีกครั้ง ลุกขึ้นยืนตบไหล่เขาเบาๆ แล้วเอ่ย “ตาโง่ บุหงาน้ำแข็งเจ้ายังจะกล้าผสมลงในโอสถ ไม่ห่วงชีวิตเลยจริงๆ หากตอนเด็กข้าไม่ได้เรียนคาถาสงบจิตมาละก็ เหอะ เหอะ เกรงว่าชีวิตของเ
