บเชียว……ช่วงพลบค่ำ หลินมู่อวี่ไปที่ร้านขายโอสถเพียงลำพัง หาซื้อสมุนไพรสำหรับปรุงโอสถรวมจิต ซึ่งต้องใช้สมุนไพรทั้งหมดสามชนิดได้แก่ หญ้าสงัดใจ ที่ตนเองยังมีเหลือเก็บไว้อยู่บ้าง หญ้าจิตสันต์ ที่ค่อนข้างหาง่าย ราคาไม่แพง แต่สมุนไพรที่สำคัญที่สุดคือบุหงาน้ำแข็ง พืชชนิดนี้สามารถดูดซับไอเย็นของอากาศและบานออกเป็นดอกไม้น้ำแข็ง ดอกไม้นี้แม้จะอยู่ใต้แสงแดดที่ร้อนแรงก็ยังคงรูปของน้ำแข็งไว้ได้ ช่างอัศจรรย์ยิ่งนัก แถมเป็นสมุนไพรระดับเก้า จึงค่อนข้างหายาก“อะไรนะ ท่านต้องการบุหงาน้ำแข็งหรือ”เถ้าแก่ร้านขายโอสถมองเขาด้วยความประหลาดใจ “บุหงาน้ำแข็งเป็นสมุนไพรต้องห้ามนะขอรับใต้เท้า แม้ท่านจะเป็นคนของวิหาร แต่…บุหงาน้ำแข็งถูกจัดเป็นสมุนไพรต้องห้ามตั้งแต่เมื่อสามร้อยปีก่อนแล้ว”“หืม เพราะอะไรหรือ”เถ้าแก่หัวเราะ “เพราะว่าบุหงาน้ำแข็งมีฤทธิ์กระตุ้นทำให้คึกคักน่ะสิ สามารถทำให้ผู้ใช้ปึ๋งปั๋ง ทำศึกทั้งคืนกับหญิงสาวนับสิบคนก็ไม่ล้ม แต่มีผลข้างเคียงต่อร่างกายรุนแรง เคยคร่าชีวิตของพวกขุนนางไปไม่น้อย ดังนั้นทางจักรวรรดิจึงมีคำสั่งห้ามนำบุหงาน้ำแข็งไปปรุงโอสถขอรับ…”หลินมู่อวี่ขมวดคิ้ว “ข้าไม่ได้จะใช้บุหงาน้ำแข็งทำเรื่องพวกนี้เสียหน่อย…เถ้าแก่ ข้าเป็นคนของวิหารระดับดาวสีทอง กฎหมายจักรวรรดิไม่ได้กำหนดไว้แล้วหรือว่า ข้อห้ามเหล่านี้สามารถยืดหยุ่นได้สำหรับคนของวิหาร ท่านก็ขายบุหงาน้ำแข็งให้ข้าสักนิดเถอะ”เถ้าแก่ลำบากใจเ
