้อยย้อยลงมาอยู่หว่างเนินอก มีกระดูกขนาดเท่าหัวแม่มือร้อยไว้ นั่นคือกระดูกกรงเล็บของลูกมังกร เป็นมังกรห้ากรงเล็บของแท้แน่นอน เป็นสมบัติประจำตระกูลของท่านแม่ที่ตกทอดสืบต่อกันมา“นี่เป็นของชิ้นสุดท้ายที่ท่านแม่เหลือไว้ให้ข้านะ…”ฉินอินตาเริ่มแดง ท่านแม่เสียไปตอนที่ตัวเองยังไม่รู้เรื่องรู้ราว ไม่ได้ทิ้งสมบัติไว้เยอะอะไรพอเห็นขอบตาของฉินอินแดงเรื่อ ถังเสี่ยวซีก็ลนลาน “เสี่ยวอินอย่าร้องไห้นะ ข้าไม่อยากได้แล้ว…”ฉินอินเม้มปากแดงของนาง แล้วเอ่ย “กระดูกมังกรชิ้นนี้แม้จะล้ำค่ามาก แต่…แต่ถ้าเสี่ยวซีจำเป็นต้องใช้จริงๆ ละก็ ข้าก็ยินดีจะยกให้ เพราะอยู่กับข้า มันก็เป็นได้แค่ของขวัญหนึ่งชิ้นเท่านั้น”“จริงหรือ”ถังเสี่ยวซีกะพริบดวงตาคู่งามของนาง รู้สึกว่าตัวเองทำเกินไปหน่อย จึงส่ายศีรษะ “ช่างเถอะ ข้าไม่ต้องการแล้วล่ะ…”ฉินอินกลับยิ้มออกมา รวบผมยาวขึ้น ปลดจี้ออกจากคอ แล้วเอ่ย “เอาเถอะ ข้ายกให้เจ้าก็ได้ เจ้าเป็นเพื่อนสุดที่รักของข้านี่นา เพื่อนกันไปชั่วชีวิต ข้ายังมีพิณที่ท่านแม่มอบให้อยู่ อีกอย่างขอแค่เสี่ยวซีมีความสุข ท่านแม่บนสวรรค์คงดีใจไปด้วย เจ้าว่าไหม คิกๆ …”ถังเสี่ยวซีกำกระดูกมังกรที่ยังมีไออุ่นจากร่างกายของฉินอินไว้ในมือ ในใจรู้สึกทั้งขอโทษและซาบซึ้ง นางเม้มปากน้อยๆ ก่อนเอ่ยขึ้น “เสี่ยวอิน ข้าจะดีกับเจ้าไปตลอดชีวิตของข้าเลย ข้าจะไม่ทิ้งเจ้าไปไหนแน่นอน!”“จ้ะ ข้าก็เช่นกันนะ”ช่วงบ่าย ม้าพันธ์ุดีสีขา
