ต่กลับกางมือซ้ายที่เหมือนกรงเล็บเหล็กตะปบเข้าที่ลำคอของหลินมู่อวี่อย่างแรง เขาหัวเราะก๊าก “ว่ายังไง น้ำเต้าของเจ้าไม่ใช่เป็นอันดับหนึ่งเรื่องการป้องกันในวิหารศักดิ์สิทธิ์หรอกหรือ ตอนนี้ทำไมไม่ขลังแล้วล่ะ ร่างกายของเจ้าฝึกก่อผิวมาไม่ใช่รึไง ฮ่าๆ ไม่คิดเลยว่าเจ้าแก่เหลยหงจะถ่ายทอดวิชาก่อผิวให้สวะอย่างเจ้า แต่กลับไม่ถ่ายทอดให้พวกข้า ช่างลำเอียงซะจริง!”พูดจบ เขาก็กดปลายกระบี่ลงที่หน้าอกของหลินมู่อวี่ ค่อยๆ ดันเข้าไป ตอนที่ปลายกระบี่แทงเข้าไปในผิวหนัง เห็นหน้าตาเจ็บปวดของอีกฝ่าย โอวหยางชิวอดหัวเราะเสียงดังออกมาไม่ได้ “เป็นยังไงบ้างล่ะ ทำไมก่อชั้นผิวของเจ้าไม่มีผลแล้วล่ะ หลินจื้อ เจ้าคงไม่อยากตายแบบนี้ใช่ไหม ฮ่าๆ ๆ สวะอย่างเจ้าก็ต้องตายแบบนี้เท่านั้นแหละ!”……“ต้านมันไว้! ต้านมันไว้สิ!”จู่ๆ ในใจก็มีเสียงคำรามโกรธแค้นออกมา หลินมู่อวี่ตัวสั่น แขนทั้งสองข้างมีพลังลึกลับจำนวนมหาศาลทะลักเข้ามา เขารู้สึกคุ้นเคยอยู่นิดหน่อย ใช่แล้ว เป็นพลังเจ็ดประทีป! และในตอนนี้เอง ไม่คิดว่าพลังที่ช่วยชีวิตนี้จะปรากฏออกมาอีกครั้ง!เขายกแขนซ้ายขึ้นมา กระแทกกระบี่ยาวของโอวหยางชิวกระเด็น ร่างของหลินมู่อวี่มีพลังงานสีดำไหลทะลักออกมา นัยน์ตาเป็นประกายสีเลือด ไม่รู้ว่าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน พลันหมุนตัวกลับแล้วกลายเป็นโอวหยางชิวที่ถูดกดอยู่กับกำแพงที่แตกกระจุย มือขวากำหมัดแน่น พูดเสียงทุ้มต่ำ “เจ้าว่าใครเป็นสวะ”หมัดส่องปร
