ยนเลขที่หนึ่ง…”“ถนนทงเทียนหรือ!”หลินมู่อวี่คิดแล้วยิ้มตอบ “อยู่ถนนเส้นเดียวกับวิหารศักดิ์สิทธิ์เลย แบบนี้ก็ง่ายล่ะสิ”“เจ้าคือคนของวิหารสงครามศักดิ์สิทธิ์?” ฉินอินตกตะลึง“อืม…” หลินมู่อวี่เกาหัว ยิ้มพูด “ข้ายังมีเรื่องด่วนต้องไปจัดการ ขอตัวก่อน!”“อ่อ ได้”หลินมู่อวี่เดินหายไปจากสายตาของฉินอิน พริบตาเดียวก็หายเข้าไปในความมืดหลินมู่อวี่เสียเวลาตามหาอยู่ในป่าตั้งนาน ก็ไม่พบม้าที่หายไปของตน แต่กลับเห็นทหารม้าจำนวนมากถือคบเพลิงกำลังค้นหาอะไรอยู่ในป่า“คนพวกนี้คงจะมาตามหาเสี่ยวซีกระมัง” เขาพูดอยู่ในใจ และไม่ตามหาม้าศึกต่อ แต่กลับหันกลับแล้วพุ่งเข้าไปยังในทุ่งนาจู่ๆ เขาก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เหมือนเขาจะลืมอะไรไป ใช่แล้ว ดันลืมถามเสียได้ว่าหญิงงามคนนั้นชื่ออะไร พลาดแล้วๆ! หนึ่งพันเหรียญทองสงสัยจะปิ๋วซะแล้ว แต่ยังดีที่รู้ที่อยู่!……“องค์หญิง! องค์หญิง!”ในป่าลึกมีเสียงตะโกนของทหารม้าดังไม่ขาดสายป่าล่ามังกรในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง กลางคืนอากาศหนาวเย็นมาก ฉินอินกระชับเสื้อคลุมไว้แน่น หนาวจนสั่นไปทั้งตัว อีกทั้งยังบาดเจ็บหนัก ไม่มีแรงเรียกพลังปราณออกมา แม้แต่แรงตะโกนก็ยังไม่มีเลยด้วยซ้ำนางเดินไปทีละก้าวๆ จนถึงทางเดินเล็กๆ ในป่า และใช้เสียงที่คิดว่าดังที่สุดตะโกนออกไป “ข้าอยู่นี่”ทหารม้ารักษาพระองค์หูไวหันกลับไปดู เห็นองค์หญิงยืนอยู่ใต้แสงดาว เขารู้สึกเหมือนเกิดใหม่ทันที ตะโกนด้วยความยินดีอย่างบ้าคลั่ง “แ
