ข้าจะไปด้วยตนเอง!”“เช่นนั้น…ก็ได้พ่ะย่ะค่ะ”……ยามรุ่งสาง แสงอรุณสาดส่องลงมายังป่าล่ามังกรเข้าสู่ปลายฤดูใบไม้ผลิ ใบเฟิง (ใบเมเปิ้ล) มีสีแดงคล้ายเปลวไฟ สาวน้อยนางหนึ่งใช้กิ่งไม้ทำเป็นไม้เท้า เดินกะเผลกอยู่บนภูเขา รองเท้าของนางถูกก้อนหินทิ่มทะลุจนขาด เผยให้เห็นเท้าขาว นางมองดูทิศทางของดวงอาทิตย์ มุ่ยปาก “ทางนั้นคือทิศตะวันออก งั้น…ทิศตะวันตกเฉียงใต้น่าจะเป็นทางนี้ ไม่ใช่ๆ น่าจะเป็นอีกทาง…”พูดจบ นางก็กระทืบเท้าด้วยอาการที่ไม่ได้ดั่งใจ “ถังเสี่ยวซี เจ้านะเจ้า ทำไมไม่รู้จักตั้งใจเรียนภูมิศาสตร์ให้ดีๆ ตอนนี้เป็นไงล่ะ หลงทางอีกแล้ว ฮือๆ หิวจังเลย…”นางเดินกะเผลกต่อไปทางข้างหน้า ต้องเดินต่อไป ไม่เช่นนั้นก็คงได้แต่รอความตายเพียงแต่ถังเสี่ยวซีไม่รู้ว่า มีเสือดำตัวหนึ่งกำลังค่อยๆ ย่องมาจากภูเขาอีกด้านหนึ่ง นัยน์ตาไร้ความปรานีของมันจับจ้องนาง สำหรับเสือดำแล้วนางไม่ใช่หญิงงามอะไร เป็นเพียงอาหารเช้าอันโอชะหนึ่งมื้อเท่านั้นนี่คือสัตว์วิญญาณเสือดำอายุสามพันปี และกำลังอยู่ในช่วงผสมพันธุ์ ต้องการอาหารจำนวนมากมาชดเชยพลังงานที่เสียไป เท้ามันเหยียบย่างลงมาบนเศษใบไม้และหินบนพื้นอย่างไร้ซุ่มเสียง ค่อยๆ เยื้องย่างเข้าไปใกล้ถังเสี่ยวซีในที่สุด เมื่อทั้งสองอยู่ห่างกันไม่ถึงยี่สิบเมตร เสือดำก็คำรามเสียงดัง กระโจนเข้าใส่นาง!“เอ๋?”ถังเสี่ยวซีตื่นตัวอย่างรวดเร็ว กางฝ่ามือข้างหนึ่งออก วิญญาณยุทธ์จิ้งจอกอัคคีปรากฏต
