เข้าไปค้นหาในป่าล่ามังกรแล้ว ขาดเจ้าไปคนหนึ่งก็มิเป็นอะไรหรอก เจ้าอยู่ที่เมืองหลวงตั้งใจฝึกยุทธ์เถอะ อีกอย่างถึงแม้จะเป็นสหายกัน เจ้าก็ไม่จำเป็นจะต้องไปนี่!”
“แต่นางถูกลอบทำร้ายก็เพราะข้า…” หลินมู่อวี่หยุดพูดทันที ขืนพูดต่อ เกรงว่าจะเป็นการประกาศตัวตนที่แท้จริงของตัวเองออกไป
โอวหยางชิวหัวเราะเยาะ “เพราะเจ้างั้นหรือ ทำไมกันล่ะ”
หลินมู่อวี่พูดไม่ออก
ในตอนนี้เองเกอหยางก็หัวเราะขึ้นมาเบาๆ “เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ข้าเกอหยางในฐานะผู้ดูแล อนุญาตให้เจ้าออกนอกเมืองเป็นเวลาสามวัน หลังจากสามวันแล้วเจ้าจะต้องกลับมายังเมืองหลวง เจ้ารีบไปรีบกลับ เป็นอย่างไร”
“ขอบคุณท่านผู้ดูแล!”
หลินมู่อวี่ตวัดแส้ม้า ม้าพันธ์ุดีส่งเสียงร้องฮี่แล้วพุ่งตัวออกไป
โอวหยางชิวตะลึง “ผู้ดูแลเกอหยาง นี่ท่าน”
เกอหยางรีบโอบไหล่โอวหยางชิว แล้วหัวเราะ “น้องชายเอ๋ย พวกเราต่างเป็นคนของวิหาร ใครจะไม่มีเรื่องเร่งด่วนกันบ้างเล่า เหตุใดต้องไปวุ่นวายกับเจ้าเด็กนี่ด้วย มา มา มา ไปดื่มกับข้าตรงนั้นเถอะ ข้าเพิ่งได้เนื้อกวางมาจากตลาด เนื้อนุ่มยิ่งนัก ถ้าเจ้าพลาดโอกาสนี้ จะมาเสียดายทีหลังไม่ได้นะ”
“ขอรับ ตกลง…” โอวหยางชิวอย่างไรเสียก็เป็นเพียงครูฝึกผู้หนึ่ง ฐานะและตำแหน่งมิอาจเทียบกับเกอหยางที่เป็นผู้ดูแลได้ อีกฝ่ายมีมารยาทด้วยเช่นนี้ เขาจึงมิได้ทำตัวให้ยุ่งยากอีกต่อไป
……
แสงจันทร์ส่องลงมาบนเทือกเขาดูขาวซีด ทหารม้าจำนวนมากควบม้าผ่านทางเด
