กลางคืนของเมืองหลวงค่อนข้างคึกคักทีเดียว หลินมู่อวี่สะพายกระบี่เหลียวหยวนไว้ด้านหลัง เดินผ่านถนนที่ปูหินอย่างรวดเร็ว ฉินจื่อหลิงที่ตามมาติดๆ ด้านหลังวิ่งจนเหงื่อออกเต็มหน้าผาก “หลินจื้อ อย่าเดินเร็วมากสิ บอกข้าหน่อยสิว่าเจ้าหาอะไรอยู่กันแน่”“ร้านศาสตราวุธน่ะ ร้านศาสตราวุธที่ดีที่สุดของเมืองหลวงคือร้านไหน จื่อหลิงเจ้าพาข้าไปหน่อยสิ”“อ่อ” ฉินจื่อหลิงลดเสียงกล่าว “ร้านที่ขายดีที่สุดคือร้านทางฝั่งเหนือของเมือง แต่ร้านศาสตราวุธที่มีของดีเยอะสุดคือร้านศาสตราวุธว่านเซิ่งทางฝั่งใต้ ว่ากันว่าที่นั่นมีขายกระทั่งอาวุธวิญญาณเชียวนะ!”“ดี เราไปที่นั่นกันเถอะ!”“อือ!”พวกเขาวิ่งเหยาะๆ มาตลอดทาง ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงก็มาถึงฝั่งใต้ของเมือง เห็นป้ายร้านศาสตราวุธว่านเซิ่งมาแต่ไกล ตัดกับป้ายของหอโคมเขียวที่อยู่ห่างออกไปได้อย่างน่าสนใจหลังจากก้าวเข้าไปในร้าน พนักงานในร้านเห็นเด็กหนุ่มสองคนเดินเข้ามาก็ไม่ได้สนใจอะไร กลับเป็นหลินมู่อวี่ที่ถามคำถามดึงดูดความสนใจของเขา “ไม่ทราบว่า อาวุธที่ดีที่สุดของร้านนี้อยู่ตรงไหนหรือ”พนักงานผู้นั้นงงงัน พิจารณาหลินมู่อวี่อย่างละเอียด ไม่รู้สึกว่าเขาจะมีเงินสักเท่าไร จึงขมวดคิ้วพูด “อาวุธที่ดีที่สุด เจ้าจะซื้อไหวหรือ”หลินมู่อวี่ยิ้ม “อ่อ ต้องขอโทษด้วย ความจริงแล้วข้าคิดจะมาขายอาวุธน่ะขอรับ เชิญท่านดูนี่”เขาหยิบกระบี่เหลียวหยวนส่งให้ “ชิ้ง” พนักงานดึงกระบี่ออกมาครึ่งฝัก
