่นปีถึงจะซื้อดาบเล่มนี้ได้!ครู่เดียวเขาก็เดินมาถึงหน้าธนูยาวสีแดงเพลิงคันหนึ่ง ตัวเขามีธนูแกะสลักอยู่แล้ว แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็สู้ธนูคันนี้ไม่ได้ เพราะสายธนูคันนี้ส่องประกายวิบวับ ราวกับแสงจันทร์ มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของล้ำค่า!เถ้าแก่ยิ้มแล้วพูดต่อ “ธนูหยกเหมันต์จันทรา อาวุธระดับปราชญ์ขั้นที่ห้า เล่าขานกันว่าเป็นอาวุธของเทพธิดามู่หรงเยี่ยนที่ได้เข้าสู่ขอบเขตเทวะเมื่อสามพันปีก่อน หลังจากเหาะขึ้นสวรรค์ นางก็ทิ้งธนูคันนี้ไว้ และท้ายสุดมันก็ตกมาอยู่ในมือของข้า ราคาแปดแสนเหรียญทอง”หมินมู่อวี่พูดไม่ออกอีกครั้ง ธนูคันนี้เป็นของดีจริงๆ แต่แน่นอนว่าตัวเขาไม่มีปัญญาซื้อ“เถ้าแก่ ช่างตีเหล็กของเมืองหลวงจะทำอาวุธระดับวิญญาณและระดับนิลไม่ได้เชียวหรือ แล้วทำไมอาวุธเหล่านี้ถึงได้แพงหูฉี่ขนาดนี้ด้วย” เขาถามสิ่งที่สงสัยอยู่ในใจออกไปเถ้าแก่หัวเราะเสียงดัง “จอมยุทธ์น้อย ช่างตีเหล็กส่วนใหญ่ไม่ฝึกยุทธ์ อายุขัยของพวกเขามีแค่ร้อยปีเท่านั้น และช่างตีอาวุธไม่ได้หากันได้ง่ายๆ กี่หมื่นปีอาจจะมีสักคน หลายคนชั่วชีวิตสร้างผลงานชิ้นเอกได้เพียงชิ้นสองชิ้น ดังนั้นจึงเป็นธรรมดาที่อาวุธระดับวิญญาณและระดับนิลจะหาได้ยากยิ่ง”พูดจบ เขายิ้มอย่างมีเลศนัย “จอมยุทธ์น้อย เจ้าทราบหรือไม่ว่าคนในเมืองหลวงเรียกข้าว่าอะไร”“หืม เรียกว่าอะไรหรือขอรับ”“ผู้เฒ่ากระบี่”“เพราะอะไรขอรับ” ฉินจื่อหลิงอดที่จะถามไม่ได้“เพราะชั่วชีวิตของข้
