หรือบาดเจ็บเพราะมีความสามารถ
พลบค่ำวันนี้ หลังจากมื้อเย็นหลินมู่อวี่ถือใบขออนุญาตออกจากวิหารศักดิ์สิทธิ์ เป็นวันซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันนี่เอง ฉินจื่อหลิงก็ตามมาด้วย ฉินจื่อหลิงเลื่อมใสในฝีมือของหลินมู่อวี่เป็นอย่างมาก ท่าทางเต็มใจที่จะเป็นลูกน้อง แต่หลินมู่อวี่ไม่มีความคิดจะรับลูกน้อง ดังนั้นจึงปฎิบัติต่อเขาดั่งเพื่อน
ท้องถนนตอนกลางคืนของเมืองหลวงค่อนข้างคึกคักทีเดียว หลินมู่อวี่สะพายกระบี่เหลียวหยวนไว้ด้านหลัง เดินผ่านถนนที่ปูหินอย่างรวดเร็ว ฉินจื่อหลิงที่ตามมาติดๆ ด้านหลังวิ่งจนเหงื่อออกเต็มหน้าผาก “หลินจื้อ อย่าเดินเร็วมากสิ บอกข้าหน่อยสิว่าเจ้าหาอะไรอยู่กันแน่”
“ร้านศาสตราวุธน่ะ ร้านศาสตราวุธที่ดีที่สุดของเมืองหลวงคือร้านไหน จื่อหลิงเจ้าพาข้าไปหน่อยสิ”
“อ่อ” ฉินจื่อหลิงลดเสียงกล่าว “ร้านที่ขายดีที่สุดคือร้านทางฝั่งเหนือของเมือง แต่ร้านศาสตราวุธที่มีของดีเยอะสุดคือร้านศาสตราวุธว่านเซิ่งทางฝั่งใต้ ว่ากันว่าที่นั่นมีขายกระทั่งอาวุธวิญญาณเชียวนะ!”
“ดี เราไปที่นั่นกันเถอะ!”
“อือ!”
พวกเขาวิ่งเหยาะๆ มาตลอดทาง ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงก็มาถึงฝั่งใต้ของเมือง เห็นป้ายร้านศาสตราวุธว่านเซิ่งมาแต่ไกล ตัดกับป้ายของหอโคมเขียวที่อยู่ห่างออกไปได้อย่างน่าสนใจ
หลังจากก้าวเข้าไปในร้าน พนักงานในร้านเห็นเด็กหนุ่มสองคนเดินเข้ามาก็ไม่ได้สนใจอะไร กลับเป็นหลินมู่อวี่ที่ถามคำถามดึงดูดความสนใจของเขา “ไม่ท
