แค่หนึ่งร้อยเหรียญทอง หนึ่งปีก็พันสองร้อยเหรียญทอง นับๆ ดูแล้วตนต้องอยู่ที่วิหารศักดิ์สิทธิ์แบบไม่กินไม่ใช้สามร้อยสามสิบสามปีถึงจะซื้อดาบเล่มนี้ได้ แถมตนเองในตอนนี้ก็จัดว่าเป็นผู้มีรายได้สูงแล้วด้วย หากเปลื่ยนเป็นเจ้ายาจกแบบฉินจื่อหลินที่เงินเดือนห้าเหรียญทอง คงต้องถูกซ้อมอีกหมื่นปีถึงจะซื้อดาบเล่มนี้ได้!ครู่เดียวเขาก็เดินมาถึงหน้าธนูยาวสีแดงเพลิงคันหนึ่ง ตัวเขามีธนูแกะสลักอยู่แล้ว แต่ไม่ว่าจะมองอย่างไรก็สู้ธนูคันนี้ไม่ได้ เพราะสายธนูคันนี้ส่องประกายวิบวับ ราวกับแสงจันทร์ มองแวบเดียวก็รู้ว่าเป็นของล้ำค่า!เถ้าแก่ยิ้มแล้วพูดต่อ “ธนูหยกเหมันต์จันทรา อาวุธระดับปราชญ์ขั้นที่ห้า เล่าขานกันว่าเป็นอาวุธของเทพธิดามู่หรงเยี่ยนที่ได้เข้าสู่ขอบเขตเทวะเมื่อสามพันปีก่อน หลังจากเหาะขึ้นสวรรค์ นางก็ทิ้งธนูคันนี้ไว้ และท้ายสุดมันก็ตกมาอยู่ในมือของข้า ราคาแปดแสนเหรียญทอง”หมินมู่อวี่พูดไม่ออกอีกครั้ง ธนูคันนี้เป็นของดีจริงๆ แต่แน่นอนว่าตัวเขาไม่มีปัญญาซื้อ“เถ้าแก่ ช่างตีเหล็กของเมืองหลวงจะทำอาวุธระดับวิญญาณและระดับนิลไม่ได้เชียวหรือ แล้วทำไมอาวุธเหล่านี้ถึงได้แพงหูฉี่ขนาดนี้ด้วย” เขาถามสิ่งที่สงสัยอยู่ในใจออกไปเถ้าแก่หัวเราะเสียงดัง “จอมยุทธ์น้อย ช่างตีเหล็กส่วนใหญ่ไม่ฝึกยุทธ์ อายุขัยของพวกเขามีแค่ร้อยปีเท่านั้น และช่างตีอาวุธไม่ได้หากันได้ง่ายๆ กี่หมื่นปีอาจจะมีสักคน หลายคนชั่วชีวิตสร้างผลงานชิ้นเอก
