นี้สำหรับหลินมู่อวี่แล้วเป็นวันที่สำคัญมาก เพราะเป็นวันแรกที่เขาจะทำงานในวิหารศักดิ์สิทธิ์ ขณะเดียวกันก็เป็นวันตัดสินสถานะของเขาในวิหารศักดิ์สิทธิ์เช่นกัน
……
“ก๊อกๆ ๆ…”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น หลินมู่อวี่ที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ค่อยๆ รู้สึกตัว รีบไปเปิดประตู และพบว่าด้านนอกมีชายชราคนหนึ่งยืนอยู่ ชายชราสวมชุดเกราะ ด้านหลังมีผ้าคลุมสีขาว หน้าตาใจดีมีเมตตา
“หลินจื้อ วันนี้ช่วงเช้าจะเป็นการทดสอบครั้งแรกของเจ้า กินอะไรสักหน่อย แล้วรีบตามข้ามา!”
“ขอรับ”
หลินมู่อวี่ไม่ได้ถามชายชราว่าเขาเป็นใคร เพราะในวิหารศักดิ์สิทธิ์สถานะของตนต่ำที่สุด ดังนั้นจึงไม่สะดวกที่จะไปถามว่าชายชราผู้นี้เป็นใครกันแน่ จนกระทั่งฉินจื่อหลิงตามมา เขาพุ่งเข้าไปพูดกับหลินมู่อวี่ว่า “ทำไมเจ้าถึงมาอยู่กับผู้ดูแลอาวุโสได้ล่ะ”
“ผู้ดูแลอาวุโส?”
“ก็ใช่น่ะสิ!” ฉินจื่อหลิงชี้ไปที่ชายชราที่เดินนำหน้า “ในสิบสองผู้ดูแลวิหารศักดิ์สิทธิ์ มีผู้ดูแลอาวุโสอยู่สองท่าน เป็นผู้แทนอำนาจสูงสุดในวิหารศักดิ์สิทธิ์ ท่านผู้นี้คือหนึ่งในผู้ดูแลอาวุโส ใต้เท้าเหลยหง เจ้าไม่รู้จักหรือนี่”
หลินมู่อวี่ตกตะลึง เขาไม่รู้จริงๆ
“ไม่ต้องพูดมาก ตามข้ามา” เหลยหงไม่ได้หันกลับมา แต่เสียงกังวานดั่งระฆัง เหมาะกับชื่อเขาจริงๆ
ฉินจื่อหลิงทำหน้าล้อเลียนแล้วพูดด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ใต้เท้าเหลยหงปีนี้อายุเจ็ดสิบเอ็ดแล้ว ขอบเขตปราชญ์ชั้นที่หนึ่ง เป็นสองเสาหลักของจักรวรรดิคู่
