ถึงจะฟื้นสภาพได้สมบูรณ์ แต่นี่ไม่ส่งผลต่อการเลื่อนระดับและพัฒนาพลังของเขา
ยามรุ่งสาง
เมืองอู๋กู่ จวนผู้ว่าการมณฑลชางหนาน
ผู้ว่าการหูเถี่ยหนิงนั่งหน้าซีดอยู่ใต้ตะเกียงค่อยๆ เปิดหนังสือรายงานอ่าน อดขมวดคิ้วไม่ได้ กล่าวเสียงเรียบ “เจ้าเมืองหยินซานฮว๋าเทียนถูกเด็กไร้ชื่อเสียงนามหลินมู่อวี่สังหาร?ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ได้”
นายทหารที่อยู่ด้านข้างประสานมือคำนับแล้วเอ่ย “ใต้เท้า เกิดเรื่องร้ายแรงเช่นนี้ พวกเราควรทำอย่างไรดีขอรับ”
นัยน์ตาหูเถี่ยหนิงมีแววสังหาร “เมืองหยินซานอยู่ใต้การปกครองของมณฑลชางหนาน ข้าเป็นผู้ว่าการมากว่าสิบปี ไม่เคยมีเรื่องร้ายแรงขนาดนี้เกิดขึ้นมาก่อน เรื่องนี้ต้องจัดการโดยเร็วที่สุด การสังหารขุนนางใหญ่ของจักรวรรดิเป็นโทษที่อภัยไม่ได้ เจ้ารีบไปถ่ายทอดคำสั่ง ให้ท่านนายพลหวังนำทหารม้าจำนวนสามพันนายไปเมืองหยินซาน ต้องจับกุมหลินมู่อวี่ให้ได้ เป็นต้องเห็นคน ตายต้องเห็นศพ!”
“ขอรับใต้เท้า!”
ทหารผู้นั้นหรี่ตาลงพร้อมกล่าว “ตามรายงาน หลินมู่อวี่หนีเข้าไปในป่าสัตตะดารา กองทหารของพวกเราไม่แน่ว่าจะตามไปทันเวลา ต้องส่งหนังสือไปเมืองหยินซานหรือไม่ขอรับ ตั้งรางวัลนำจับให้ทหารรับจ้างช่วยจับหลินมู่อวี่และฉู่เหยานักโทษอุกฉกรรจ์ทั้งสองคน”
หูเถี่ยหนิงกล่าวเบาๆ “ตกลง รางวัลนำจับหลินมู่อวี่หนึ่งแสนเหรียญทอง”
“ขอรับ!”
