ัลวัน พูดกับหลินมู่อวี่ว่า “อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้า ข้าไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น ท่านอย่าฆ่าข้า…”หลินมู่อวี่ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยว่า “ข้าไม่ฆ่าเจ้า แต่เจ้าจะเปิดโปงข้าอย่างแน่นอน มา เจ้าดื่มสิ่งนี้ลงไปซะ”“คือสิ่งใด”ไม่รอให้หร่วนหรูอวี้พูดมากไปกว่านี้ หลินมู่อวี่กรอกฝันคืนสู่สูงสุดขวดหนึ่งเข้าปากนาง อย่างน้อยสิ่งนี้ก็ทำให้นางสลบไปสามวัน ถือว่าไว้ชีวิตนางไว้คนหนึ่งหลินมู่อวี่คว้าทวนสามแฉกของหนิงเต้าหรง แล้วกระโดดออกจากชั้นบนสุดของหอบุปผาเบ่งบาน มุ่งหน้าไปทางจวนเจ้าเมืองเมื่อแสงแห่งอรุณรุ่งสาดส่องเข้ามายังลานบ้านของที่พัก มีทหารรับจ้างสองสามนายยืนเฝ้าอยู่นอกประตูจริงๆ ดูท่าเหรียญทองจะใช้ได้ผล หลินมู่อวี่รีบพุ่งตัวเข้าไปยังลานบ้าน ผลักประตูห้องของฉู่เหยาเข้าไป ก็พบว่าดวงตาของนางนั้นยังคงแดงเช่นเดิม ไม่ได้หลับนอน สติสัมปชัญญะของนางอ่อนแอลงจนถึงขีดสุด เอ่ยเสียงเบา“อาอวี่ ทำไมเจ้า…”“รีบไปเร็วเข้า!”หลินมู่อวี่คว้าตัวนางพาออกนอกประตูห้อง“เราจะไปไหนกัน”“ร้านโอสถไป่หลิง!”“ไปทำไม”“ไปบอกให้บรรดาศิษย์ทั้งหลายออกจากเมือง ที่นี่อยู่ไม่ได้แล้ว”“ทำไมล่ะ”“ท่านปู่ถูกหนิงเต้าหรงสังหาร”“อะไรนะ” ฉู่เหยาตกใจทันที “ปะ…เป็นไปได้อย่างไร หนิงเต้าหรงเป็นแม่ทัพปกป้องเมือง จะฆ่าท่านปู่ได้อย่างไร เขา…เขาจะทำเช่นนั้นไปทำไม”หลินมู่อวี่ตอบด้วยเสียงเรียบสงบ “เพราเจ้าเมืองฮว๋าเทียนต้องการตำราเทพโอสถ ดังนั้นจึงฆ่าท่านปู่ หนิงเ
