้ว ลือกันไปทั่วว่าหวังหยิ่งศิษย์พี่ใหญ่แห่งร้านโอสถไป่หลิงเคยหลุดปากออกมาตอนเมา บอกว่าร้านโอสถไป่หลิงได้ตำราเทพโอสถมา มิเช่นนั้นฝีมือการปรุงโอสถของคุณชายกับท่านอาจารย์ฉู่เฟิงคงไม่มีทางก้าวหน้าได้เร็วขนาดนี้”
หลินมู่อวี่ยิ้มบางๆ “บางทีอาจจะมีจริ’ก็ได้ แต่ข้าไม่รู้”
เซียงเซียงพยักหน้า “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง”
ฉู่เหยากลับขมวดคิ้วถาม “เซียงเซียง ท่านเจ้าเมืองน้อยให้เจ้ามาสืบเรื่องพวกนี้งั้นหรือ”
“ไม่ใช่เจ้าค่ะ แม่นางฉู่เหยาพูดเรื่องอะไรเจ้าคะ!”
หน้าเซียงเซียงยังคงยิ้มอย่างสดใส “ในตลาดกำลังพูดถึงเรื่องของคุณชายหลินมู่อวี่กันอยู่ ดังนั้นเซียงเซียงถึงได้อยากรู้ ในเมื่อคุณชายไม่รู้เรื่องตำราเทพโอสถอะไรนั่น เช่นนั้นเซียงเซียงไม่ถามก็ได้เจ้าค่ะ มาค่ะคุณชาย เซียงเซียงคารวะท่านอีกหนึ่งจอก”
หลังจากกินอิ่ม หลินมู่อวี่ก็ฝึกวิชาต่อ ขณะที่ฝึกทักษะกระบี่ หมัดเสียงปีศาจและดาบเสียงปีศาจ เขายังฝึกโล่ปราณซึ่งเป็นทักษะเฉพาะผู้ฝึกยุทธ์ที่อยู่ขอบเขตปฐพีชั้นหนึ่งไปพร้อมกันอีกด้วย โล่ปราณสามารถปกป้องตนเองได้ทุกเวลา เป็นทักษะเอาตัวรอดที่ไม่ฝึกไม่ได้ ส่วนวันนี้ฉู่เหยาก็ไม่ได้เข้านอนเร็ว แต่มาอยู่ที่ลานเพื่อฝึกเป็นเพื่อนหลินมู่อวี่ ที่นางฝึกซ้อมก็คือวิชาเข็มเงิน
“ฉึก ฉึก ฉึก!”
เข็มเงินสามเล่มปักเข้ากลางแผ่นไม้อย่างไร้เสียง ฉู่เหยายิ้มพอใจ เดินเข้าไปดึงเข็มออกมา
หลินมู่อวี่ยืนมองอยู่ข้างๆ “แรงระดับนี้ฝังเข็มร
