อสู้วิชากระบี่นั้นสำคัญมาก จะต้องศึกษาเพิ่มเติม
“อาอวี่!”
ฉู่เหยาเดินออกมาจากห้องของนาง ยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “เจ้าตื่นแล้วหรือ”
“อือ” หลินมู่อวี่เก็บมีเสียงปีศาจกลับเข้าที่เอวแล้วยิ้ม “พี่ฉู่เหยาเมื่อคืนนอนหลับสบายไหม”
“สบายมากเลยล่ะ”
“อืม งั้นก็ดี”
ในตอนนี้เอง จู่ๆ เซียงเซียงก็เดินออกมาจากห้องนอนของหลินมู่อวี่ นางยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น “คุณชาย ทำไมถึงตื่นเช้าขนาดนี้เจ้าคะ”
ฉู่เหยาตัวแข็งทื่อเป็นก้อนหินทันที ถามด้วยความตกใจ “จะ…เจ้าเป็นใครน่ะ”
เซียงเซียงยืดอด ยิ้มอย่างภูมิใจสุดชีวิต “คนที่ปรนนิบัติคุณชายเข้านอนยังไงล่ะ”
ฉู่เหยากัดริมฝีปากแดงเรื่อ ประกายในแววตาแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ
“พี่ฉู่เหยา ท่านอย่าเข้าใจผิด ข้าไม่ใช่คนประเภทนั้นนะ ข้าไม่ได้แตะต้องนางเลย! เซียงเซียง ข้ารับปากเจ้าจะเก็บเป็นความลับแล้ว เจ้าอย่าหาเรื่องให้ข้าแบบนี้สิ!”
เซียงเซียงขำ “เอาล่ะคุณชาย ข้าน้อยขอตัวก่อน คืนนี้ข้าน้อยค่อยมาใหม่”
“งะ…งั้นค่อยเจอกัน…”
“แล้วพบกันเจ้าค่ะคุณชาย” เซียงเซียงหันไปมองฉู่เหยา พร้อมส่งยิ้มท้าทายให้ “ฝีมือบนเตียงของคุณชายยอดที่สุดเลยล่ะ เจ้าควรหาโอกาสลองบ้างนะ อย่าปล่อยผู้ชายดีๆ แบบนี้ให้เสียเปล่าสิ!”
“จบกัน…”
หลินมู่อวี่มีร้อยปากก็แก้ตัวแทบไม่ทัน เขาอธิบายกว่าครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็ทำให้ฉู่เหยาเชื่อว่าเขากับหญิงคนนั้นไม่ได้มีอะไรกัน
ผ่านไปสักพัก คนรับใช้ยกอาหารเช้ามาส่ง ทั้งยังนำถุงเงินหนักอึ้ง
