ัวเองไม่ชอบ ก็อย่าไปทำกับผู้อื่น…”ราวสองนาทีหลังจากนั้น เซียงเซียงยิ้มบางๆ นางลุกขึ้นยืนประสานมือคำนับหลินมู่อวี่ “คุณชาย ท่านนอนบนเตียงเถอะ เซียงเซียงจะนอนบนม้านั่งนี่เอง พรุ่งนี้ถ้ามีใครถาม คุณชายได้โปรดช่วยพูดให้เซียงเซียงด้วย แค่บอกว่าเมื่อคืนข้าปรนนิบัติคุณชายอย่างดี ได้หรือไม่เจ้าคะ”หลินมู่อวี่พยักหน้าแล้วยิ้ม “เรื่องแค่นี้เอง แต่ข้านอนบนม้านั่งนี่แหละดีแล้ว ร่างกายข้าแข็งแกร่ง ไม่ชอบนอนเตียงนิ่มๆ ”“เช่นนั้นก็ขอบพระคุณคุณชายมากเจ้าค่ะ”เซียงเซียงรู้สึกอบอุ่น นางเดินกลับไปที่เตียง แต่ในใจกลับรู้สึกปั่นป่วน ไม่ว่าอย่างไรก็นอนไม่หลับ นางพลิกตัวกลับไปอีกด้าน พบว่าหลินมู่อวี่หลับไปแล้วบนม้านั่งยาว ลมหายใจสม่ำเสมอ แม้ว่าจะกำลังนอนหลับ แต่กลับมีพลังงานจางๆ สายหนึ่งวนเวียนอยู่ข้างกายคนผู้นี้เป็นบุรุษแบบไหนกันนะเซียงเซียงถามตัวเองในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไม่ได้คำตอบ ความอัปยศอดสูนานาชนิดที่เผชิญหลังจากอายุสิบหกทำให้หัวใจของนางแข็งด้านเหมือนก้อนหิน แต่คำพูดเพียงประโยคเดียวของบุรุษผู้นี้กลับทำให้ก้นบึ้งของหัวใจนางอบอุ่นขึ้นมา สิ่งที่ตัวเองไม่ชอบก็อย่าไปทำกับผู้อื่น เป็นคนแบบไหนกันนะถึงได้พูดคำพูดที่ใจกว้างและความหมายลึกซึ้งแบบนี้ออกมาได้เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น หลินมู่อวี่ตื่นแต่เช้า ฝึกหมัดเสียงปีศาจกับพิฆาตอสนีบาตที่ลานบริเวณที่พักเหมือนเดิม ในมือเขาถือกระบี่เหล็ก ทว่าทักษะกระบี่เขาอ่อนด้อยม
