บหญิงคนนั้นไม่ได้มีอะไรกันผ่านไปสักพัก คนรับใช้ยกอาหารเช้ามาส่ง ทั้งยังนำถุงเงินหนักอึ้งมาให้หนึ่งถุง ในนั้นมีเงินสามร้อยเหรียญทอง ซึ่งเป็นเงินที่ฮว๋าหวันแพ้ประลองหลินมู่อวี่ นึกไม่ถึงว่าเจ้าเมืองน้อยผู้นี้จะรักษาคำพูดอยู่เหมือนกันช่วงเช้านี้หลินมู่อวี่ไม่คิดจะไปที่ห้องปรุงโอสถ เพราะว่างานแต่ละวันง่ายดายเสียเหลือเกิน ทำแป๊ปเดียวก็เสร็จ ดังนั้นหลินมู่อวี่จึงหยิบถุงเงินขึ้นมา แล้วพาฉู่เหยาไปตลาดแทนในตลาดมีคนเดินกันขวักไขว่ ฉู่เหยาอารมณ์ดีทีเดียว ดีใจเหมือนเด็กสาวได้ออกมาเที่ยว จูงมือหลินมู่อวี่รีบเดิน แล้วพูดพร้อมรอบยิ้ม “อาอวี่ พวกเราจะไปซื้ออะไรเหรอ”“ที่ไหนมีขายทักษะยุทธ์หรือ”“อืม ร้านขายตำราก็มีขาย แต่ว่าเป็นพวกของราคาถูกทั้งนั้น ถ้าเจ้าอยากศึกษาทักษะยุทธ์ชั้นสูงก็ต้องไปเลือกของดีๆ ที่หอประมูล”“งั้นเราไปที่หอประมูลกันเถอะ”“อืม”ในเมืองมีหอประมูลทั้งหมดสี่แห่งด้วยกัน และที่ฉู่เหยากับหลินมู่อวี่ไปก็คือหอประมูลที่ใหญ่ที่สุด ชื่อว่า “หอประมูลไป่จ้าน (ร้อยสัประยุทธ์)” ความจริงสิ่งของที่หอประมูลจำหน่ายส่วนใหญ่จะเป็นของที่เกี่ยวข้องกับผู้ฝึกยุทธ์ อาทิ อาวุธ ตำรา ยาสำหรับฝึกตน โอสถสำหรับฝึกวิชา เป็นต้น ที่หอประมูลมีแทบทุกอย่าง ตอนที่หลินมู่อวี่เดินเข้าไปจึงอดตื่นเต้นไม่ได้ สำหรับเขาแล้วที่นี่มันเป็นสวรรค์ชัดๆ !“ตรงนั้นๆ…” ฉู่เหยาจูงมือหลินมู่อวี่ “อาอวี่ ตรงนั้นมีขายตำราทักษะยุทธ์”พอเดินไป
