้าหยาบกร้านอย่างกับเปลือกไม้เป็นแน่
หลินมู่อวี่นั้นไม่ได้นอนหลับ แต่กลับฝึกท่าพิฆาตอสนีบาตกับมีดบินต่ออีกหลายชั่วโมง จากนั้นเขาก็ดำลงไปยังที่ก้นทะเลสาบ
“เจ้าเด็กนี่…”
ชวีฉู่หรี่ตา แล้วเปิดอาณาเขตการรับรู้ หลังจากรู้สึกได้ว่าบริเวณโดยรอบไม่มีภยันอันตรายใดๆ เขาก็เดินตามไป และพบว่าหลินมู่อวี่ดำลงไปที่ก้นของทะเลสาบ สองสามนาทีต่อมาเขาก็โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ พร้อมกอดดอกบัวที่ส่งกลิ่นหอมไว้กอหนึ่ง ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่อง ดอกบัวเหล่านี้เต็มไปด้วยสีสันและเสน่ห์ที่เย้ายวน
