กายของหลินมู่อวี่กระตุกเล็กน้อย เขาฟื้นขึ้นจากการสลบไสล พร้อมกับทำจมูกฟุดฟิด “นี่มันกลิ่นอะไร ดอกบัวเจ็ดสีงั้นเหรอ นานแล้วที่ไม่ได้กลิ่น…”
ชวีฉู่หัวเราะเบาๆ “เจ้าหนู นับว่าโชคเจ้ายังดี อย่าเพิ่งขยับ รออยู่ตรงนี้ วันนี้ข้าใจดี จะไปนำเต่าทมิฬมาให้เจ้า เจ้ากับองค์หญิงซีอยู่ที่นี่ เต่าทมิฬตัวนี้ข้าจะฆ่ามันเอง”
หลินมู่อวี่รีบกล่าวขอบคุณ แม้จะไม่รู้ว่าเขาจะฆ่าเต่าทมิฬไปทำไมก็ตาม
นาทีต่อมา ชวีฉู่ก็ปล่อยวิญญาณยุทธ์ติ่งอัคคีออกมา ก้าวเท้าเพียงหนึ่งก้าว เขาก็พุ่งกระโจนลงไปในทะเลสาบและจมหายไป ผ่านไปสิบนาทีเต็มก็ยังไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ หลินมู่อวี่ลุกขึ้นยืน โคจรพลังปราณทั่วร่าง และพบว่าปราณโคจรได้อย่างไหลลื่น แต่วิญญาณยุทธ์น้ำเต้าเขียวดูเหมือนจะเสียหายอย่างหนัก แถมชีพจรของตนเองก็ได้รับบาดเจ็บด้วย คลื่นพลังเพลิงที่สามารถคร่าคนได้นั้นเดือดปะทุไปตามชีพจรทั่วร่างกาย แต่ราวกับว่ามีคลื่นพลังอีกสายกดพลังเหล่านั้นของมังกรไฟไว้ มิเช่นนั้นเกรงว่าร่างกายที่อ่อนแอของหลินมู่อวี่นี้คงจะถูกย่างไปนานแล้ว
“ทำไมนานขนาดนั้นนะ…” ถังเสี่ยวซีมีท่าทีร้อนใจ
ทันทีที่พูดจบ จู่ๆ ก็มีเกลียวคลื่นพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ไม่ใช่ นั่นมันธนูน้ำ!
ชวีฉู่จับติ่งอัคคีไว้ในมือ พุ่งทะยานขึ้นมาเหนือน้ำ เสียงดังสนั่นเกิดขึ้น เขาหมุนตัวพร้อมปล่อยหมัดกระแทกตูมลงไปในน้ำ สัตว์ร้ายขนาดมหึมาในน้ำโผล่ตามขึ้นมา เป็นเต่าทมิฬยักษ์อย่างที่คิดเอาไว้
