บทที่ 491 เจินจวินอันดับหนึ่งในใต้หล้า
การเปลี่ยนแปลงของสถานการณ์เกิดขึ้นรวดเร็วจนแทบตามไม่ทัน
ไม่ต้องกล่าวถึงเพียงพวกเจินเหรินขั้นวางรากฐาน แม้แต่เหล่าเจินจวินขั้นมรรคผลโอสถทองคำในยามนี้ก็ยังมีสีหน้าสับสนไม่น้อย ท้ายที่สุดแล้ว ดินแดนทั้งสี่แห่งใต้หล้าเปรียบดังสระน้ำที่สงบนิ่งมาเนิ่นนานหลายปี
แต่แล้ว อั้งเซียวก็ผุดปรากฏขึ้นมา
ปราศจากแม้เพียงเค้าลางบอก เห็นตัวอีกทีก็คือการลงมือครั้งใหญ่เพียงชั่วพริบตา ก่อให้สระน้ำอันนิ่งสงบนั้นปั่นป่วนเป็นคลื่นยักษ์ถาโถมแทบจะสั่นสะเทือนไปทั่ว ไม่เว้นแม้เวลาสำหรับให้เหล่าเจินจวินได้ครุ่นคิด
กระนั้น…นี่อาจเป็นสิ่งที่เขาปรารถนาอยู่แล้วก็เป็นได้!
ในแคว้นเจียงตง ลวี่หยางอดมิได้ที่จะเอ่ยสรรเสริญขึ้นจากก้นบึ้งของหัวใจ
ลองนึกย้อนกลับไปในชาติที่เก้า ตอนที่จงกวงแสวงหาโอสถทองคำ เกิดความเคลื่อนไหวใหญ่โตเพียงใด? ผลสุดท้ายกลับล้มเหลวอย่างไม่คาดคิด จนเหล่าเจินจวินจากทุกนิกายต่างบังเกิดความเคลือบแคลงและตั้งข้อสันนิษฐาน
และนั่นเองที่ทำให้เมื่ออั้งเซียวลงมือทันที ก็มีเจินจวินมากกว่าสิบตำแหน่งโถมเข้ามาล้อมโจมตี ส่วนการแสวงหาโอสถทองคำของซั่วฮ่วนในภายหลังนั้นยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึง อั้งเซียวกลายเป็นเป้าสายตาทั้งหมดของผู้คน นั่นเป็นผลจากการที่ความลับถูกเปิดเผย อีกทั้งยังถูกถ่วงเวลา ทว่าชาติภพนี้…กลับแตกต่างออกไปแล้ว
อั้งเซียวเลือกใช้กลยุทธ์บุกสายฟ้าแลบ!
หากไม่ปรากฏตัวก็แล้วไป
