จั้งฝู
อยู่ในขั้นมรรคผลโอสถทองคำขั้นกลางอีกทั้งยังเป็นผู้ควบคุมดูแลแท้จริงของแดนสุขาวดี เวลานี้นางมองไปยังอั้งเซียว เอ่ยถ้อยคำอ่อนโยนว่า “อุบาสก, ทะเลทุกข์ไร้ขอบเขต…หันหลังกลับคือฝั่ง”
“เซียนวิญญาณนี้ยังมิได้สมบูรณ์ ท่านไม่อาจอาศัยเขาเพื่อกระตุ้นตำแหน่งมรรคผลได้หรอก”
สิ่งที่อั้งเซียวตั้งใจจะทำ ทุกเจินจวินที่อยู่ในที่นี้ต่างก็มองออก — การนำตำแหน่งมรรคผลเข้าสู่ยมโลก แม้ไม่ทราบเหตุผลที่แท้ แต่ก็แน่นอนว่ามิใช่เรื่องดี
เพราะฉะนั้น จึงไม่มีผู้ใดต้องการเห็นอั้งเซียวประสบความสำเร็จ
เมื่อได้เห็นว่าเซียนวิญญาณนั้นยังไม่สมบูรณ์ เหล่าเจินจวินที่เฝ้าสังเกตอยู่ในความมืดก็ล้วนลอบถอนหายใจโล่งอก คิดกันว่าคงเป็นจุดสิ้นสุดของอั้งเซียวแล้ว
ทว่าอีกด้านหนึ่ง ลวี่หยางกลับไม่คิดเช่นนั้น
ก็อย่างที่เคยกล่าว — เขาเชื่อมั่นในอั้งเซียว
ในฐานะเจินจวินแห่งนิกายศักดิ์สิทธิ์ หากไร้ซึ่งความหวังโดยสิ้นเชิง เขาคงหนีไปตั้งนานแล้ว และในเมื่อเขายังอยู่ แสดงว่าต้องมีไพ่ตายสำรองไว้แน่
และผลลัพธ์…ก็เป็นดั่งที่เขาคาดคิดไว้ไม่ผิดเพี้ยน
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า!”
เพียงเห็นอั้งเซียวหัวเราะลั่นออกมา ก่อนจะเหลือบมองโพธิสัตว์เป่าเหลียนจั้งฝูด้วยแววตาดูแคลน “กบในบ่อ หาได้มองเห็นความงามแห่งใต้หล้าทั้งปวงไม่”
“จงเฝ้าดูให้ดีเถิด!”
ถ้อยคำเพิ่งขาดเสียง ก็เห็นอั้งเซียวประสานมือทำมุทรากำหนดคาถาในทันที
ต่อจากนั้นทองคำในทรายที่เขาเพิ่งดึงเข้าสู่ยมโลกเ
