อยากจะหาก็คงหาไม่เจอ อีกอย่างองค์หญิงใกล้จะไปถึงขอบเขตปฐพีแล้วด้วย อย่างน้อยต้องดูดซับวิญญาณสัตว์ที่มีอายุสองพันปีขึ้นไป ซึ่งยากขึ้นไปอีก แต่น้ำเต้าเขียวของหลินมู่อวี่อาจจะเจอสัตว์วิญญาณดีๆ ก็ได้”
“เป็นเพราะน้ำเต้าเขียวอยู่ในหมวดพืช และวันฝนตกก็เป็นโอกาสดีที่พืชจะเจริญเติบโตเช่นนั้นหรือ”
“ถูกต้อง”
ชวีฉู่มองไปยังป่าทึบเบื้องหน้า “ลงม้าแล้วเตรียมตัวเดินเท้ากันต่อ พวกเราจะเข้าไปในป่าลึก ดูซิว่าจะหาสัตว์วิญญาณหมวดพืชที่เหมาะสมเจอสักตัวสองตัวไหม”
“ตกลง!”
ทั้งสามลงจากหลังม้า แล้วจูงบังเหียนม้าเดินเข้าไปในป่าทึบ แต่ตอนนี้ฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆเสียงฝนตกกระทบใบไม้ดังขึ้นทั่วป่า หลินมู่อวี่ขมวดคิ้ว เขาไม่มีพลังที่จะทำแบบเดียวกับชวีฉู่ได้ ไม่มีแม้แต่เสื้อคลุมกันฝนแบบถังเสี่ยวซี เขาจึงเปียกโชกไปทั้งตัวนานแล้ว แต่ก็ไม่ได้สำคัญอะไร ลำบากแค่นี้เขาทนได้
“ระวัง!”
ชวีฉู่ก็ยื่นมือออกไปขวางหน้าสองหนุ่มสาวกะทันหัน แล้วชี้ไปยังกอพืชสีดำเบื้องหน้า เอ่ยขึ้น “พวกเราเดินอ้อมกันหน่อย แถวนี้พืชกินเนื้อกำลังกินอาหารของพวกมันอยู่ ”
“พืชกินเนื้อ?”หลินมู่อวี่งง “มันคืออะไรหรือ”
ถังเสี่ยวซีแลบลิ้นแล้วยิ้มพูด “มู่มู่ พืชกินเนื้อเป็นสัตว์วิญญาณประเภทพืช จริงๆ แล้วก็คือสัตว์ร้ายประเภทหนึ่งนั่นแหละ มันกินซากศพเป็นอาหาร พลังจู่โจมไม่รุนแรง แต่ว่ามีพิษร้าย เราอ้อมพวกมันไปเถอะ! ผู้อาวุโสชวีเจ้าพืชกินเนื้อตัวนี้อายุเท่าไหร่แ
