ร ทำไมถึงได้เหนียวแบบนี้”
ชวีฉู่กวาดตามอง เอ่ยเสียงเบา “เลิกฟันได้แล้ว ไม่เช่นนั้นเจ้าได้ตายแน่”
“มีอะไรหรือขอรับ”หลินมู่อวี่รีบหยุดมือ
ชวีฉู่ตาเป็นประกาย มองไปรอบๆ ยิ้มมุมปาก “ดูท่าพวกเราคงจะเจอกับปีศาจเถาวัลย์หยกที่จัดการยากในตำนานแล้ว หึๆ โชคดีเสียจริง!”
“ปีศาจเถาวัลย์หยก?”ถังเสี่ยวซียิ้มตื่นเต้น “ข้าเคยอ่านเจอสัตว์วิญญาณชนิดนี้ในตำราร้อยสรรพสัตว์ แต่ก็ยังไม่เคยเห็นตัวเป็นๆ เลย มันอยู่ตรงไหน”
“องค์หญิงซี ท่านระวังตัวด้วย ปีศาจเถาวัลย์หยกตนนี้อย่างน้อยอายุห้าร้อยปีได้!”
“หา?”ถังเสี่ยวซีอ้าปากค้าง “งั้นก็แข็งแกร่งมากน่ะสิ”
“ถูกต้อง”
ชวีฉู่ชี้ไปด้านหน้าแล้วพูดขึ้น “เจ้าหนุ่ม วิญญาณสัตว์ของเจ้าปรากฏตัวขึ้นแล้ว เห็นหญ้าที่มีหงอนไก่สีแดงนั่นไหม นั่นก็คือส่วนหัวของปีศาจเถาวัลย์หยก ไปเถิด สังหารปีศาจเถาวัลย์หยกนี่ซะ แต่ต้องระวังเถาวัลย์ของมันด้วย ถ้าถูกพันธนาการเข้าละก็ เกรงว่าเทพเซียนก็คงช่วยเจ้าไม่ได้ จำเอาไว้ ข้าจะไม่ช่วยเจ้า ถ้าเจ้าสังหารปีศาจเถาวัลย์หยกไม่ได้ เจ้าก็จะกลายเป็นอาหารอันโอชะของมัน ปีศาจเถาวัลย์หยกกินพืชเป็นอาหาร แต่ก็กินมนุษย์ด้วยเหมือนกัน!”
ชวีฉู่กล่าวชัดถ้อยชัดคำ ไม่เหลือพื้นที่ให้ได้สงสัยแม้แต่น้อย
แน่นอนว่าหลินมู่อวี่ก็รู้ผลได้ผลเสียนั้นดี เขาสูดลมหายใจ ไม่รีบร้อนลงมือ แต่กลับเทยาสลบใส่หัวลูกศรทุกดอกในกระบอก จากนั้นดื่มโอสถผิวศิลาลงไปหนึ่งขวด ถ้าพลังป้องกันเพียงพอ
