ายอดเขาแห่งหนึ่ง เขาผูกม้าไว้ แล้วพาหลินมู่อวี่กับถังเสี่ยวซีเดินขึ้นไปบนเขา ตอนที่พวกเขาขึ้นมาถึงยอดเขา ก็เห็นขอบฟ้าทางตะวันออกมีสีขาวแล้ว พระอาทิตย์กำลังจะขึ้น“หลินมู่อวี่!” ชวีฉู่ตะโกน“ข้าอยู่นี่ขอรับ”“เคลื่อนพลังปราณรอบตัว รวมปราณที่เจ้าแบกรับได้ไปไว้ที่หน้าอก! เดี๋ยวนี้ เร็วเข้า!”“ขอรับ!”หลินมู่อวี่สูดหายใจลึก แล้วเริ่มโคจรปราณในร่าง รวมมันไปไว้ที่หน้าอก แต่อย่างที่ผู้ทดสอบในวิหารศักดิ์สิทธิ์เคยพูด ร่างกายเขาปราณพิการ ไม่สามารถโคจรปราณให้ไหลไปตามเส้นชีพจรได้ ปราณจึงมาสะสมกันที่หน้าอกมากขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกอึดอัดจนแทบจะขาดอากาศหายใจลอยวนอยู่เหนืออก เหมือนกับกำลังจะทับทรวงอกเขาให้แตกเป็นเสี่ยงๆ“อึก…” เขากลั้นความเจ็บปวด เหงื่อผุดขึ้นเต็มหน้าเหมือนตากฝนอยู่“ตอนนี้ผ่อนพลังออกมา ผ่อนคลายร่างกาย ปล่อยปราณบริเวณหน้าอกของเจ้าออกมา!” เสียงของชวีฉู่เข้มงวดเหมือนเดิมหลินมู่อวี่ส่งเสียงออกมา ปราณบริเวณหน้าอกถูกปล่อยออกมา เกิดเป็นลมพัดใส่เสื้อของเขาเสียงดังถังเสี่ยวซีนั่งอยู่บนก้อนหินใกล้ๆ มองดูหลินมู่อวี่ฝึกฝนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ทั้งยังปล่อยวิญญาณยุทธ์ของนางออกมาด้วย จิ้งจอกอัคคีตัวน้อยพันตัวรอบแขนเด็กสาว และร้องเสียงแหลมน่ารักออกมาเป็นครั้งคราวราวกับเป็นสิ่งมีชีวิตจริงๆ นั่นทำให้หญิงสาวหัวเราะอย่างรักใคร่ประดุจดอกไม้บานสะพรั่ง“ยังใช้ไม่ได้…” ชวีฉู่มองปราณที่ไหลออกมาจากหน้าอกของหลินมู่
