ยาแทบจะร้องไห้ นางตวาดเสียงดังออกมา “ฮว๋าหวัน เจ้าคนหน้าไม่อาย เจ้าใช้วิญญาณยุทธ์กับคนที่ไม่มีวิญญาณยุทธ์ได้อย่างไร เจ้าคนหน้าไม่อาย หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”ฮว๋าหวันสนใจสิ่งที่นางพูดที่ไหนกัน เขาแทบอยากจะฆ่าหลินมู่อวี่ทิ้งเสียเดี๋ยวนี้ เพราะถ้าหลินมู่อวี่ตาย เมืองหยินซานก็จะไม่มีใครมาแย่งตำแหน่งนักปรุงโอสถรุ่นเยาว์อันดับหนึ่งไปจากเขาได้“วู้ม!”ฮว๋าหวันคิดจะกำจัดหลินมู่อวี่แล้วก็ไม่มีใครมาหยุดได้ แม้จะโจมตีด้วยหมัดเปล่า แต่กระแสไฟฟ้าแรงสูงที่เกิดจากวิญญาณยุทธ์ก็พุ่งออกไป หลินมู่อวี่รีบใช้ฝีเท้าดาวตกหลบการโจมตี แต่ช้าไปนิด จึงถูกพลังนั้นถากเข้าที่แผ่นหลัง รู้สึกแสบร้อนขึ้นมาทันที แถมยังรู้สึกชาไปทั้งร่างอีกด้วย ค้อนอัสนีร้ายกาจสมชื่อ!หลินมู่อวี่ก้าวยาวๆ หยิบท่อนไม้แห้งท่อนหนึ่งขึ้นมาจากพื้นอย่างเงียบเชียบ มันเป็นกิ่งของต้นดอกสาลี่เหล็กที่สกัดแก่นโอสถออกไปแล้ว แต่กิ่งที่เหลืออยู่ยังคงแข็งแรง แถมบนกิ่งยังมีหนามอีกด้วย แต่มั่นใจได้เรื่องหนึ่งคือเปลือกชั้นนอกของมันที่เป็นเหล็กถูกลอกออกไปหมดแล้ว ฉะนั้นไม่นำไฟฟ้าแน่นอน“ผัวะ!”หลินหมู่อวี่หลบไม่พ้นแล้ว หมัดที่เต็มไปด้วยจิตสังหารของฮว๋าหวันซัดเข้าใส่กิ่งดอกสาลี่เหล็ก ด้วยพลังมหาศาล หลินมู่อวี่รู้สึกแค่ว่ามีอะไรเกิดขึ้นที่หน้าอก เลือดทะลักขึ้นมาถึงคอหอย แต่เขาไม่ยอมแพ้ ฝืนกลืนมันกลับลงไป หลินมู่อวี่ขยับเท้า ใช้ฝีเท้าดาวตกหมุนตัว ร่างกายลอยอยู่กลางอากา
