ามทรนงองอาจ ฮว๋าหวันแข็งแกร่งไม่เบา ส่วนร่างกายของหลินมู่อวี่ไม่มีคลื่นพลังต่อสู้ใดๆ หากจะให้ข้าทายผล ด้านความองอาจหลินมู่อวี่ชนะอยู่แล้ว แต่ถ้าประลองกันเมื่อไหร่ เขาแพ้แน่นอน!”
ถังเสี่ยวซีแลบลิ้น แล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ
“ย่า!”
ฮว๋าหวันเป็นฝ่ายเปิดฉากก่อน หมัดทรงพลังถูกปล่อยออกไป กระแสลมจากการปล่อยหมัดเฉียบคมและรุนแรง สร้างความตกตะลึงให้แก่ทุกคน ถ้าหลินมู่อวี่โดนหมัดนี้เข้าไปละก็ ไม่ตายก็คงเลี้ยงไม่โต
แต่แล้วทุกคนก็ต้องประหลาดใจ เพราะหมัดกลับหวดได้เพียงอากาศ ใช่แล้ว แม้จะมีวรยุทธ์ในขอบเขตมนุษย์ชั้นที่สาม แต่หมัดของฮว๋าหวันกลับชกไม่โดนหลินมู่อวี่ ยิ่งไปกว่านั้น ไม่มีใครมองเห็นเลยด้วยว่าหลินมู่อวี่หลบหมัดได้อย่างไร เพียงแต่ในชั่วพริบตานั้นเห็นฝีเท้าของหลินมู่อวี่เคลื่อนที่เหมือนกับดาวตก และไปยืนอย่างมั่นคงถัดไปจากตำแหน่งเดิมเพียงเล็กน้อย
“หืม?”
หลังจากโจมตีพลาด ฮว๋าหวันมีสีหน้างุนงง ความขายหน้าเปลี่ยนเป็นความโมโหในพริบตา หันกลับไปชกอีกหนึ่งหมัด!
หลินมู่อวี่รีบเอนตัวไปด้านหลัง มือแตะพื้นเป็นท่าสะพานโค้ง หลบการโจมตีครั้งที่สองอย่างงดงาม จากนั้นเขาตะแคงข้างหันตัวหวดขาเข้าที่ข้อเท้าของฮว๋าหวันอย่างแรง!
“ตูม!”
คลื่นปราณแผ่กระจาย ฮว๋าหวันเซถอยหลัง ทว่าหลินมู่อวี่กลับเป็นฝ่ายที่รู้สึกเจ็บเท้าอย่างรุนแรง ในด้านความเร็วอีกฝ่ายสู้ตนเองไม่ได้ แต่ในด้านความแข็งแกร่งของร่างกาย เกรงว่าจะเป็นหลินมู่อว
