วี่หนึ่งประทีปพิฆาตชีวัน!นี่มัน…พลังเจ็ดประทีป?หมาป่าวายุร้องออกมาและกระเด็นกระแทกจนอวัยวะภายในของมันกระจัดกระจายเป็นชิ้นๆ ด้วยการต่อยเพียงหมัดเดียว หลินมู่อวี่รู้ดีว่าผิวหนังของหมาป่าวายุแข็งแกร่งขนาดไหน แม้แต่ดาบที่คมกริบยังไม่แน่ว่าจะแทงทะลุผิวหนังมันได้ แต่หมัดเดียวของตนเองเมื่อครู่กลับทำให้ผิวหนังของหมาป่าวายุแตกกระจุย!ถ้าตัวเองมีพลังเจ็ดประทีปจริง จะไม่น่ากลัวไปหน่อยหรือ“ฉัวะ…”หลินมู่อวี่ตวัดดาบ ศีรษะหมาป่าลอยกระเด็น ในที่สุด หมาป่าวายุอายุแปดร้อยปีก็ถูกตนและฉู่เหยาสังหาร ยังไม่ทันได้ดีใจ ความเจ็บปวดที่หน้าอกก็แล่นเข้ามา เขาก้มหน้ามองอกที่เป็นแผลเหวอะหวะของตัวเอง บาดเจ็บสาหัสเกินไปแล้ว!“อาอวี่…”ฉู่เหยาตกตะลึงในพลังหมัดของหลินมู่อวี่ แล้วก็มองไปที่บาดแผลเขา นางตกใจจนร้องไห้ออกมา “ทำยังไงดี…ทำยังไงดีล่ะ…อาอวี่ เจ้า…”แต่หลินมู่อวี่กลับสงบนิ่งมาก เขาหยิบโอสถสมานแผลที่เก็บอยู่ที่เอวขึ้นมาเหยาะใส่บาดแผล เพื่อห้ามเลือดก่อน เขาทิ้งตัวลงพื้น เหมือนกับพลังในร่างถูกดูดออกไปจนเกลี้ยง “เจ็บชะมัด…ถ้ามีโอสถรักษาแผลระดับสี่ก็ดีน่ะสิ…”ฉู่เหยาปาดน้ำตา ซบลงข้างตัวเขา “ข้าขอโทษ…อาอวี่ ต้องโทษที่ข้าไม่เอาไหน”มองศิษย์พี่หญิงร้องไห้โฮอยู่ข้างกาย หลินมู่อวี่อดรู้สึกอบอุ่นในหัวใจขึ้นมาไม่ได้ เขาลูบผมยาวสลวยของนาง ยิ้มปลอบ “ข้าไม่เป็นไร ไม่ตายหรอก พี่ฉู่เหยาไม่ต้องกังวล”ฉู่เหยาตำหนิตัวเองไม่หยุด นางเป
