บทที่ 489 อั้งเซียวปรากฏกาย
ภายในแดนสุขาวดี ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ถึงความเปลี่ยนแปลงของโพธิสัตว์หลงเซ่อผานอิ๋ง
ในทะเลแห่งจิตสำนึกของเขา อั้งเซียวกำลังขะมักเขม้นวางหมากอย่างตึงเครียด เขาย่อมมิมีทางที่จะแย่งชิงอาหารจากปากของพระผู้เป็นเจ้า นั่นไม่ต่างอะไรกับการแส่หาความตาย
ยิ่งไปกว่านั้น พระผู้เป็นเจ้าย่อมเคยชินกับการไร้ยางอายอยู่แล้ว
แม้อั้งเซียวจะเห็นว่าตนเองกับพระผู้เป็นเจ้าไร้ซึ่งความขัดแย้งทางผลประโยชน์ แต่หากทำให้พระผู้เป็นเจ้าขุ่นเคืองขึ้นมา ก็จะกลายเป็นเรื่องยุ่งยากไม่น้อย
ดังนั้นเขาจึงคิดเพียงจะอาศัยโพธิสัตว์หลงเซ่อผานอิ๋งเป็นเครื่องมือเท่านั้น
โพธิสัตว์หลงเซ่อผานอิ๋งในฐานะเจินจวินนอกรีต ตำแหน่งมรรคผลที่ได้มามีภาพสัญลักษณ์คล้ายคลึงกับ ทองคำในทราย จึงง่ายที่จะดึงดูดให้ตำแหน่งมรรคผลปรากฏ
เจินจวินนอกรีต มิได้หมายความว่าจะขาดหนทางเสียทีเดียว
หากตำแหน่งมรรคผลนอกรีตในมือของเจินจวินนอกรีต มีความสอดคล้องกับตำแหน่งมรรคผลสายตรงของท้องถิ่น ก็ยังมีความหวังที่จะใช้ตำแหน่งนอกรีตนั้นผนวกเข้ากับตำแหน่งสายตรงได้
หลักการก็เช่นเดียวกับเคล็ดวิชาปราณแท้ชั้นสอง
เพียงแต่ความเสี่ยงสูงยิ่ง เพราะเจินจวินนอกรีตไร้ซึ่งถ้ำสวรรค์ และไร้ซึ่งแก่นแท้ทองคำการแสวงหาตำแหน่งมรรคผลสายตรงของท้องถิ่น จึงมีโอกาสล้มเหลวไม่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น หากไร้ซึ่งแก่นแท้ทองคำก็ไร้ซึ่งวัฏฏะกลับชาติเกิดให้กล่าวถึง
ดังนั้นเจินจวินนอกรีต
