ือดคำรามด้วยความโกรธแค้น กระโจนเข้าทำลายทั้งซ้ายขวา ชั่วพริบตาก็ฆ่าทหารสิบกว่านายที่เหลืออยู่จนเหลือไม่กี่นาย
“หมดกัน…จบสิ้นแล้ว…”
ฮว๋าหวันยังถือกระบี่ยาวอยู่ในมือ แต่ราวกับพลังในร่างได้หายไปจนหมดสิ้น เขาส่ายหน้าไม่หยุด “สัตว์วิญญาณอายุสี่พันปีตัวนี้แข็งแกร่งเกินไป ทหารรับจ้างเหยี่ยวเพลิงแพ้ราบ ถอย… ถอยทัพเดี๋ยวนี้!”
องครักษ์สี่นายที่สวมชุดเกราะตราจักรวรรดิดอกจื่อยินพยักหน้ารับคำสั่ง คุ้มกันนายน้อยขึ้นหลังม้า และจากไปทันที ไม่คิดจะสนใจหัวหน้าทหารรับจ้างที่บาดเจ็บหนักแม้แต่น้อย
ความเจ็บปวดแล่นมาที่แขนของหลินมู่อวี่ เขารีบประคองฉู่เหยาให้ยืนขึ้นและพูดว่า “พี่ฉู่เหยา เรารีบหนีกันเถอะ พยัคฆ์กระหายเลือดไม่ปล่อยให้เรามีชีวิตรอดอย่างแน่นอน…”
ทั้งสองคนยันร่างอันอ่อนแอเดินจากไป ในขณะที่ตาเหยี่ยวสบถขึ้น “แม่งเอ๊ย คนของข้าตายไปขนาดนี้ พวกเจ้าคิดจะหนี?ทหาร ฆ่าพวกมันทิ้ง ให้ตายเป็นเพื่อนพวกเรา!”
ทหารรับจ้างที่บาดเจ็บที่แขนนายหนึ่งพุ่งตรงมาพร้อมกับดาบในมือ แต่เดินมาได้ไม่กี่ก้าว ร่างนั้นก็ถูกฉีกกระชากออกเป็นสองท่อนด้วยหางของพยัคฆ์กระหายเลือด
“โฮกกกก!”
พยัคฆ์กระหายเลือดคำรามเสียงดัง และพุ่งเข้าใส่ทหารรับจ้างที่เหลือรอดชีวิตสองสามคนสุดท้าย ทว่าความเร็วของมันดูเหมือนจะช้าลงเรื่อยๆ ความเร็วในการเคลื่อนที่ก็สู้ความเร็วของม้าศึกไม่ได้แล้ว ในที่สุดก็ถึงเวลา ยาสลบเริ่มออกฤทธิ์สักที!
ใบหน้าฉู่เหยาซีดเซีย
