ยให้เดรัจฉานตัวนี้ฟื้นฟูพลัง ลุย! พลธนูใช้ยาสลบ!”
พลธนูยี่สิบกว่านายโผล่ออกมาจากพุ่มไม้ ยิงธนูใส่สัตว์ร้าย แต่ดูเหมือนลูกธนูจะไม่ระคายผิวของพยัคฆ์กระหายเลือด ผิวหนังของสัตว์วิญญาณอายุสี่พันปีช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน
“โฮกกกก!”
พยัคฆ์กระหายเลือดพุ่งกระโจนเข้าใส่กลุ่มทหาร สะบัดกรงเล็บแหลมคม เลือดแดงฉานสาดกระเซ็นกระจายไปทั่ว ศีรษะของทหารรับจ้างนายหนึ่งถูกตบกระจุยทั้งเป็น
“กรวบ” พยัคฆ์กระหายเลือดอ้าปากงับศีรษะของทหารรับจ้างอีกนาย เคี้ยวอย่างเพลิดเพลิน ด้านหลัง ทหารรับจ้างนายหนึ่งถือหอกพุ่งเข้าใส่พยัคฆ์กระหายเลือด มือที่ถือหอกยกขึ้นสูง แทงเข้าที่ก้นของมัน ได้ยินแต่เสียงแกรกๆ มีเพียงปลายหอกที่ผ่านขนมันเข้าไป แต่กลับไม่สามารถแทงลึกเข้าไปได้อีกแม้แต่นิ้วเดียว นายทหารกลับถูกพยัคฆ์กระหายเลือดใช้หางฟาดเข้ากลางลำตัวจนขาดเป็นสองท่อน!
เลือดสดๆ ทะลักออกมา เกิดเป็นภาพที่น่าสลดขึ้น!
ฮว๋าหวันจับกระบี่ในมือ หน้าซีดเซียว พูดจาตื่นตระหนก “หัวหน้านัยน์ตาเหยี่ยว ทำยังไงดีล่ะท่าน พยัคฆ์กระหายเลือดตัวนี้ใช้ยาสลบไม่ได้ผลเลย!”
นัยน์ตาเหยี่ยวล้วงยาสลบออกมาขวดหนึ่ง เทใส่คมของขวานศึก ยาสลบบนคมขวานเกิดประกายอันเป็นเอกลักษณ์ขึ้นมา น่าจะคงฤทธิ์ยาไว้ได้สักสิบนาที นัยน์ตาเหยี่ยวคำรามเหี้ยมโหด “ไม่ต้องไปกลัวมัน โจมตีเข้าไป พี่น้องทั้งหลาย ไม่ต้องกลัว ฆ่าพยัคฆ์กระหายเลือดตัวนี้ได้ เงินรางวัลที่ได้มากพอที่จะใช้ไปชั่วชีวิต
