เจ้าคงไม่อยากเห็นเจ้าหนุ่มน้อยของเจ้าตายล่ะสิ วางใจเถอะพวกเรากองทหารรับจ้างเหยี่ยวเพลิงไม่ปล่อยให้เขาตายหรอกน่า!”
ฉู่เหยาขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ยืนกรานหนักแน่น “ไม่ได้! พยัคฆ์กระหายเลือดอายุสามพันปี มีพละกำลังอย่างน้อยเทียบเท่าขั้นเทพเจ้าระดับหกสิบ เจ้า… เจ้าเป็นแค่อาวุโสสงครามระดับที่สี่สิบสอง ห่างกันถึงสองขั้น ถึงจะมีคนมาก ก็ใช่ว่าจะ สังหารพยัคฆ์กระหายเลือดได้!”
นัยน์ตาเหยี่ยวเลิกคิ้ว ชี้ไปที่ด้านหลังของตน พูดว่า “เจ้าอย่าได้ดูถูกพวกข้าเกินไป ไม่เห็นหรือว่าพวกข้านำลูกธนูอาบยาชาและเครื่องยิงธนูขนาดใหญ่มาด้วย พยัคฆ์กระหายเลือดก็แค่สัตว์โง่ๆ ตัวหนึ่ง ใช่คู่ต่อสู้ของกับพวกข้าที่ไหน”
นัยน์ตาเหยี่ยวพูดจบก็ยื่นมือไปคว้าแขนของหลินมู่อวี่ “มาเถอะ เจ้าหนู!”
หลินมู่อวี่ไม่พอใจ ปล่อยหมัดข้างขวาออกไปเต็มแรง เสียง “ปัง” ดังขึ้นที่แขนขวาของตาเหยี่ยว บริเวณโดยรอบเงียบสงบและทุกคนจ้องมองมาที่พวกเขาเป็นตาเดียว ตาเหยี่ยวตกตะลึงและรู้สึกเจ็บปวดที่แขน เขายิ้มเยือกเย็นและกล่าวว่า “ไอ้หนู เจ้าก็เป็นผู้ฝึกยุทธเหมือนกันหรือ”
“ข้าไม่ใช่ผู้ฝึกยุทธ เจ้าไม่ต้องพาข้าไป…” แน่นอนว่าหลินมู่อวี่ก็กลัวตายเหมือนกัน
“ถ้าวันนี้ข้าจะพาเจ้าไปให้ได้ล่ะ”
“ไม่มีทาง!”
“งั้นหรือ”
นัยน์ตาเหยี่ยวชี้นิ้วแล้วพูด“มังกรตาเดียว ไปจับนางผู้นั้นไว้ ข้าจะดูซิว่าไอ้หนูนี่จะเต็มใจไปจับพยัคฆ์กระหายเลือดกับพวกเราหรือไม่!”
“ขอรับ หัวหน้า!”
ทหาร
