ดอกอสรพิษปีศาจหนึ่งชั่งมีราคาหนึ่งเหรียญทอง จากนั้นหลินมู่อวี่เดินต่อเข้าไปห้องเก็บยาในร้านสมุนไพร เขามองสมุนไพรมากมายที่รายล้อมรอบตัว สายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่ต้นไม้ขนาดใหญ่สีดำสูงราวสองเมตร และเต็มไปด้วยหนามแหลม
“เจ้ารู้จักต้นนี่ด้วยรึ” เถ้าแก่มองหนุ่มสาวคู่นี้ด้วยสายตาขบขัน
หลินมู่อวี่ยิ้มมุมปาก “ต้นเหล็กทมิฬอายุหนึ่งร้อยยี่สิบเอ็ดปี”
“อะไรนะ?”เถ้าแก่ตื่นตะลึง พร้อมจ้องหลินมู่อวี่ตาค้าง “จะ… เจ้ารู้จักต้นเหล็กทมิฬก็ช่างเถอะ แต่เจ้ารู้อายุของมันได้อย่างไร”
หลินมู่อวี่ชี้ไปที่หนามบนต้นเหล็กทมิฬเหล่านั้น แล้วเอ่ย “ต้นเหล็กทมิฬจะมีหนามงอกใหม่ปีละอัน ต้นนี้มีหนามทั้งหมดหนึ่งร้อยยี่สิบเอ็ดอัน ฉะนั้นต้นไม้นี่จึงมีอายุหนึ่งร้อยยี่สิบเอ็ดปี ถูกหรือไม่”
เถ้าแก่หัวเราะ “ ถึงอย่างนั้น ก็ไม่เป็นไร แต่ต้นไม้นี้เจ้าคงไม่มีปัญญาซื้อ ข้าใช้เงินกองเท่าภูเขาซื้อมันมาเชียวนะ”
“เจ็ดเหรียญทอง ข้าขอซื้อ” หลินมู่อวี่เอ่ยเสียงเรียบ
เถ้าแก่ตะลึงไปอีกครา เด็กหนุ่มตรงหน้ามีเงินถึงเจ็ดเหรียญทองจริงหรือนี่ ด้วยสภาพซอมซ่อของเขา จ่ายได้เจ็ดเหรียญทองแดงก็ถือว่าบุญแล้ว สถาพไม่ต่างอะไรจากขอทาน
“ว่าไง ไม่ขายรึ” หลินมู่อวี่ถามด้วยรอยยิ้ม “ข้ารู้ว่าต้นเหล็กทมิฬจะขึ้นตามผาหินเท่านั้น ลำต้นของมันแข็งแกร่งยิ่งกว่าเหล็ก รากชอนไชลึกเข้าไปในชั้นหินเพื่อดูดซับน้ำฝนและแร่ธาตุ ถ้าอยากจะถอนต้นเหล็กดำนั้น จะต้องแซะหินที่อยู่รอบ
