“โอ้โห ได้ตั้งสามเหรียญทอง!” ดวงตาคู่งามของฉู่เหยาเป็นประกาย สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่านานแค่ไหนแล้วที่นางไม่ได้เห็นเหรียญทองแบบนี้!
“เหรียญทอง?”หลินมู่อวี่ตะลึงงัน
นัยน์ตาเหยี่ยวยิ้มเยาะและเอ่ยว่า “โอสถสมานแผลในตลาด ขายกันขวดละหนึ่งเหรียญเงิน แต่โอสถสมานแผลเกรดหนึ่งของเจ้าหาได้ยากยิ่ง ข้าจะให้เจ้าสิบเท่าของราคาตลาด เป็นไง ไม่พอใจงั้นหรือ”
หลินมู่อวี่ยังไม่ชินกับค่าเงินเท่าไหร่ เพราะอย่างไรเสียเขาก็เพิ่งจะมาถึงโลกนี้ ฉู่เหยาที่อยู่ข้างกายจึงกระซิบบอก “อาอวี่ พวกเรารวยแล้ว! เมื่อก่อนร้านโอสถไป่หลิงหาเงินได้แค่เดือนละสามเหรียญทอง วันนี้วันเดียวได้มาตั้งสามเหรียญทอง คืนนี้พวกเราซื้อไก่กลับไปตุ๋นกินได้แล้วล่ะ!”
สองวันมานี้อาหารการกินที่ร้านโอสถไป่หลิงไม่จัดว่าดีเท่าไหร่ หลินมู่อวี่กินแต่ข้าวต้มกับหมั่นโถวทุกวัน กิจการร้านโอสถจัดว่าย่ำแย่ แน่นอนว่าอาหารการกินก็คงไม่ดีเท่าไหร่ แต่พอฉู่เหยาพูดถึงไก่ หลินมู่อวี่ก็รู้สึกอยากกินขึ้นมาเหมือนกัน และรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแล้ว เขาหยิบเหรียญทองสามเหรียญบนโต๊ะขึ้นมา พร้อมกล่าว “ขอบคุณท่านจอมยุทธ์!”
“ท่านจอมยุทธ์?”
นัยน์ตาเหยี่ยวอดหัวเราะไม่ได้ จับขวานศึกที่เปื้อนคราบเลือดแห้งกรังพูดขึ้น “ข้ามิใช่จอมยุทธ์หรอก ข้าเป็นแค่ทหารรับจ้างที่ฆ่าคนเพื่อเงิน!”
ระหว่างที่เอ่ย เขาก็ชี้เหยี่ยวที่เกาะอยู่บนไหล่และพูดว่า “เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าถึงเสียตาข้างนี้ไป ถูกต
