แต่จัดการมันซะตอนนี้เลยก็ไม่เร็วไปเช่นกัน!
คิดได้ดังนั้น ฉู่โม่วก็ไม่ลังเลอะไรอีก เขาออกวิ่งด้วยความเร็ว …มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ของโจวเฉิงทันที
…
ขณะนั้น โจวเฉิงกำลังเดินไปเดินมาอยู่ภายในคฤหาสน์ ระหว่างรอให้ลูกน้องกลับมารายงานข่าวให้ฟังอยู่
และตอนนั้นเอง
“เหวอ!!”
เสียงร้องดังมาจากด้านนอก
สีหน้าของโจวเฉิงเปลี่ยนไปโดยพลันเมื่อได้ยิน เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงรีบวิ่งออกไปดูทันที
เมื่อเขาเดินออกจากโถงมา ภาพที่รออยู่ก็ทำเอาโจวเฉิงแทบจะทรุดล้มไป
สภาพสิ่งที่เกิดขึ้นภายในสวนนั้นมันน่าสยดสยอง
ไม่ว่าจะหันไปทางไหนก็พบแต่ซากศพนอนเกลื่อน โลหิตไหลนองและขังจนกลายเป็นบ่อเลือดให้เห็นอยู่เป็นหย่อม ๆ
และท่ามกลางศพเหล่านี้ มีชายคนหนึ่งที่ปล่อยพลังอันมหาศาลออกมาผ่านกลิ่นอายขณะกำลังเด็ดหัวลูกน้องของเขาอยู่!
โจวเฉิงโกรธมากเมื่อเห็นเช่นนั้น เขาตะโกนออกมาเสียงดัง “หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
เสียงนั้นเปี่ยมพลังอันมหาศาล เพราะความโกรธเกรี้ยวส่งให้พลังเสียงแผ่กังวานไปทั่วบริเวณ
มันสั่นสะเทือนคฤหาสน์จนน่าหวาดกลัว
“แกเป็นใคร! มาฆ่าคนของฉันทำไม!”
โจวเฉิงมองไปยังร่างที่อยู่เบื้องหน้าด้วยหัวใจเปี่ยมไปด้วยความแค้นจับจิต
ถึงแม้ว่าคนเหล่านี้จะไม่ได้แข็งแกร่งอะไรมากนัก แต่ก็เป็นคนที่ตนอุตส่าห์ค่อย
