บทที่ 28 ดูท่าที
“กลับมาแล้วเหรอ?”
เมื่อฉู่โม่วกลับมาที่บ้านในคืนนั้น เขาก็ได้ยินน้ำเสียงที่ไพเราะและอ่อนโยน
เฉินซีเวยนั่นเอง
เธอวางอาหารลงบนโต๊ะ เมื่อเห็นว่าฉู่โม่วกลับมาแล้วก็เรียกเขาทันที “มานั่งสิ ได้เวลากินข้าวแล้ว”
ฉู่โม่วพยักหน้าก่อนจะไปล้างมือและกลับมานั่งที่โต๊ะ
เฉินซีเวยตักข้าวให้ฉู่โม่วและเอ่ยถาม “ฉันไม่เห็นเลยว่านายกลับมาตอนไหน ไปที่ไหนมาล่ะ?”
“จะไปไหนได้อีกล่ะ ก็ไปอ่านหนังสืออยู่ที่สถาบันนั่นแหละ”
ฉู่โม่วกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
เมื่อได้ฟังคำตอบ เฉินซีเวยก็พยักหน้าเบา ๆ และไม่ถามอะไรอีก
ทั้งสองฝ่ายต่างก้มหน้าก้มตากิน
บ้านทั้งหลังเงียบสงัดไปครู่หนึ่ง
จู่ ๆ เฉินซีเวยก็พูดขึ้นมา “ในการทดสอบไล่ล่าของสถาบัน ฉันถูกผู้ปลุกพลังจากฐานฉางเฟิงทำร้าย ฉันบาดเจ็บหนักจนเกือบตายเลยละ!”
หลังจากที่พูดจบ เฉินซีเวยก็จ้องเขม็งไปที่ฉู่โม่วราวกับว่ารอดูปฏิกิริยาของเขา
แต่เธอก็ต้องผิดหวัง
ฉู่โม่วแค่แสดงสีหน้าตกใจและถามด้วยความเป็นห่วง “แล้วตอนนี้เธอสบายดีไหม?”
“ก็สบายดี”
เฉินซีเวยไม่เห็นปฏิกิริยาอะไรจากสีหน้าของฉู่โม่วเลย แต่เธอยังไม่ยอมแพ้ “ตอนที่กำลังหน้าสิ่วหน้าขวาน มีใครก็ไม่รู้โผล่มาช่วยฉันไว้ แล้วยังให้ซากสัตว์อสูรมาเยอะแยะเลยด้วย ฉันได้อันดับหนึ่งในการทดสอบเลยนะ!”
