นของเขาก็คูลดาวน์เสร็จแล้วด้วย ดังนั้นเขาสามารถกลืนกินความสามารถของคนคนนี้ได้
คิดได้ดังนั้น
ฉู่โม่วก็ยื่นมือออกไปอย่างไม่ลังเลพร้อมออกคำสั่งในใจ ‘กลืนกิน!’
[กลืนกินสำเร็จ!]
[ได้รับ วิชากระบี่ระดับสูง!]
[ต้องการ ‘หลอมรวม’ หรือไม่?]
เวลาเดียวกับที่เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัว ลูกแก้วสีขาวขนาดเล็กก็ลอยเข้ามาในมือฉู่โม่ว
ภาพของกระบวนท่าฟาดฟันกระบี่ต่าง ๆ พลันปรากฏขึ้นในลูกแก้วดังกล่าว พร้อมกับกลิ่นอายที่มีกลิ่นเหมือนคมเหล็กซึ่งผ่านการฉาบตีมาอย่างหนักแน่น
เช่นเดิม โดยปราศจากการลังเล
“หลอมรวม!”
ฟึ่บ!
ลูกแก้วสีขาวแตกออกและกลายเป็นผงละอองสีขาวซึมเข้าไปในร่างของฉู่โม่ว
เขารับรู้ได้ว่าร่างกายของเขาเหมือนกำลังถูกคมกระบี่นับหมื่นพันเชือดเฉือน ทั้งกล้ามเนื้อ กระดูก รวมถึงเส้นชีวิตมันบาดเจ็บเสียจนเหมือนว่าถูกตัดขาดหมดแล้ว
ความเจ็บปวดเหล่านี้สลักลึกลงไปในจิตวิญญาณ ทำเอาฉู่โม่วเกือบจะรับมันไว้ไม่ได้ไปชั่วขณะ และเขาเกือบจะส่งเสียงร้องออกมาแล้ว
โชคยังดีที่ความเจ็บปวดนั้นอยู่ไม่นาน มันจากไปเร็วกว่าที่คิด
หลังจากกลับมาควบคุมลมหายใจได้แล้ว ความเจ็บปวดก็จางหายไป
ในตอนนี้ ร่างกายของฉู่โม่วรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ขยายไปทั่วทั้งร่าง ไม่ว่าจะแขนหรือขา หรือแม้แต่กระดูกล้วนแต่ให้ความรู้สึกแตกต่างก
